A SPACIOUS COURTYARD / AVLU GENİŞLİĞİ

     A SPACIOUS COURTYARD

You own houses, large.

The world, boring, you undress on the thresholds.

Your child didn’t stay locked in the rooms, even for one day.

No one entered your house without your permission.

Night is still that fairy tale for you to sleep on.

None of the meetings you joined is counted as crime

You never objected anyone for someone else.

Uniform is your last word, as it is your inner clothes.

Labour is called labour only if is it yours. 

You never forced to keep silent by your own despair.

There is no one you had to turn your back to.

Your country was geographical information, boring as hell.

If our first virtue was not to see, the second one was to forget.

You never entered into the back streets.

Your mother knows neither the police stations nor the prisons.

You never started kissing a woman from her heels.

Evening is a down feeling, the one you won't be able to solve.

Nobody’s loneliness fell on to your threshold.

The biggest language was the one you speak.

You never made your father disappointed.

You were not laughing, abhorring others were your wedding*

Cranes never flied in your voice with their wings

We were the ones embarrassed of your distances.

The people were a black stain, spatters to your clothes in every step.

Youth is the growing danger while you get older.

Numbers, numbers were your biggest readings.

Your happiness is so lonely that it never becomes three people.

You never looked into a gun barrel

It is always a feast when you return from the city.

There is no one shot in your family photographs.

We were majority but the one heard was your voice.

And we expected only a spacious courtyard from you…

To you, who, what, how—

Did we have our sorrows in the same language?

Is this the same century in which we live now?

Şükrü Erbaş, Üç nokta beş harf/ Yalnızlık heceleri
Everest Yayınları, Eylül 2004

Translated to English by Ali Riza Arican – 10 May 2012

* I am not sure if I understood this line correctly. The translation is direct, not trying to catch the meaning. 

Avlu Genişliği

Sizin evleriniz var, büyük.
Sıkıntı diye soyunduğunuz dünya, eşiklerde.
Çocuğunuz odalarda bir gün kapalı kalmadı.
Habersiz girmedi kapınızdan kimse.
o masal hâlâ uyumanız için.
Gittiğiniz hiçbir toplantı suç sayılmadı.
Başkası için itiraz etmediniz kimseye.

Üniforma son sözünüz, içinizden giydiğiniz.
Emekten, yalnız kendinizi anladınız.
Susup kaldığınız olmadı hiç.
Arkanızı döndüğünüz, yoktu.
Bir coğrafya bilgisiydi ülkeniz, sıkıcı mı sıkıcı.
Birinci erdeminiz görmemekse, ikincisi unutmaktı.
Ara sokaklara gitmediniz hiç.
Anneniz ne karakol, ne hapishane bilir.
Bir kadını topuklarından öpmediniz bir kez.

Akşam kötü bir duygu, bir türlü çözemediğiniz.
Kimsenin yalnızlığı düşmedi eşiğinize.
En büyük dil sizin konuştuğunuzdu.
Babanızı bir gün üzmediniz.
Gülmüyordunuz, küçümseme düğün ediyordu.
Turnalar uçmadı sesinizde bir kanat.
Utanan biz olduk uzaklığınızdan.

Bir kara leke halk, her adımda üstünüze sıçrayan.
Gençlik, büyüyen tehlike siz yaşlandıkça.
Sayılar ve sayılardı en büyük okumanız.
Sevinciniz öyle tenha ki üç kişi olamıyor.
Bir namludan içeriye bakmadınız hiç.
Hep bir şenlikti çarşılardan dönüşünüz.

Vurulmuş kimse yok aile fotoğrafınızda.
Biz çoktuk ama çıkan sizin sesinizdi.
Ve biz sizden bir avlu genişliği bekledik...

Size kim, neyi, nasıl
Aynı dilde mi kederlendik sahi
Aynı yüzyıl mıydı şu yaşadığımız... 

Şükrü Erbaş

FELSEFESİZLEŞTİREMEDİKLERİMİZDEN MİSİNİZ?

                        FELSEFESİZLEŞTİREMEDİKLERİMİZDEN MİSİNİZ?

Yeni eğitim yasası ile ülkemizde çok şeyin değişeceğini düşünenlerdenim. Her geçen gün biraz daha uzaklaşıyoruz aklın ve bilimin yolundan, bağırıp direndikçe üzerimize daha çok çamur döküyorlar sanki, içine saplandığımız bataklık daha bir çekiyor bizi bilinmez merkezine doğru. Oysa tarihin evrimi içerisinde aksini görmemiz, tersi yönde ilerlememiz gerekirdi. Masallardan ve mesnetsiz hikayelerden kaçıp bilimin deneyle test edilebilen, yeri geldiğinde yanlışlanıp çöpe atılabilen kuramlarına ulaşmamız gerekirdi tarihin bu aydınlanmış devrinde. Bu kötüye doğru gidişimizin altındaki önemli nedenlerden birisi –pekçok siyasi ve tarihsel nedenin yanında- olarak, felsefe eğitimine yeteri kadar önem vermememiz sayılabilir.

Felsefe, sözcüğün anlamına bakacak olursak, bilgelik sevgisi demektir. İşi etimolojiye yönlendirip, kafaları karıştırmaya gerek yok. Felsefenin en büyük amacı insana sorgulamayı öğretmesidir, kanıtı olmayan bir iddiayı kabul etmemeyi, iç tutarlılığın olmadığı bir sistemi ciddiye almamayı önerir felsefe. Her şeyi sorgulamayı, hiçbir şeyi söyleyenden ya da söylendiği ortamdan dolayı kabul etmemeyi öğretir. Gerçeğin ancak araştırmak, düşünmek, tartışmak ve uzlaşmakla kurulabilen –bulunulan demiyorum- bir amaç olduğunu gösterir bize. Felsefede durmak yoktur, tatmin olmak yoktur, şana şöhrete tamah etmek, paraya tapmak yoktur, onun bunun peşinden gitmek yoktur. Herkes insandır, herkes eşit derecede yanlıştır. İnsanın tek hocası ve rehberi gerçektir ve gerçek “yolda olmanın” ta kendisidir.

Felsefeyi böyle tanımlayınca ne derece tehlikeli bir silahtan bahsettiğim anlaşılmıştır sanırım. Tanımlara sığmayan, insanı sürekli yenileyen, asla yalnız bırakmayan bir dinamikten bahsediyorum. Böyle bir dinamik sanatı da bilimi de renklendirir, böyle bir hareketlilik eğitimi de siyaseti de canlandırır, yola getirir. Felsefe eğitiminden nasibini alamayanlar ucuz muhabbetlerin, lakayt eğlencelerin, klişe yapıtların, gündelik tatminiyetlerin kıskacından kurtulamazlar. Felsefe insanı hurafelerden ve bağnazlıklardan kurtarır, hayatta asıl önemli olana yönlendirir: Araştırmaya, yaratmaya, yaşamın anlamını aramayı –ya da bulmuşluk taslamayı- bırakıp yaşama anlam katmaya davet eder insanı...

İnsanımıza felsefe deyince akıllarına hemen “Düşünüyorum, öyleyse varım.” gibisinden matraklıklar gelir. Felsefeciler ya saçı sakalı birbirine karışmış çılgın adamlardır ya da “Niye benim ben?” diye düşünmekten aklını oynatmış delilerdir. Felsefecilere güvenmez bizim halkımız, sözünü dinlemez, kaâle almaz. Çünkü felsefesi kuşkucudur, halkın yüzyıllardır sormaya üşendiği ya da yanıtından korktuğu soruları bir çırpıda sorar, takmaz yıkacağı kumdan kalelerin altında kalacak hurafeleri ve onların üzerinde adını duyuran sözde ulakları. Bizde böyledir ama dünyanın başka yerlerinde hiç de öyle değildir.

Mesela, dünyanın dört bir yanında eğitim veren binlerce uluslararası lisenin IB müfredatında okutulan bir derstir “Bilgi Kuramı”. Bilginin kaynağını, tutarlılığını, geçerliliğini sorgular öğrenciler bu derste. Akılcılığın karşısına deneyciliği koyarlar, Descartes’ın karşısına Locke’u çıkarırlar, Hume’u, Kant’ı, Bergson’u tartışırlar. Yeni doğan bir bebeğin “idea innate”yle mi yoksa “tabula rasa”yla mı doğduğunu sorgularlar. Sonra bu tartışmaların ışığında siyasi kararları, dinsel inanışları, bilimsel kuramları, tarihsel gelişimleri masaya yatırırlar. Şuna inan, buna inan değildir amaç. Anlamaktır insanı tüm derinliğiyle, sığ göründüğü zamanlarda bile aslında derin olduğunu, bu derinliğin bulanıklığa kurban edildiğini baştan kabul ederek.

Bilimle bilim olanı ayırmak için, sanatla sanat olmayanı ayırmak için gereklidir felsefe. Bilimsel bilgiyi diğer tür bilgilerden farklı kılan nedir? Kanıtı olmayan bir bilgiye inanmak neden tehlikelidir? Bilimin teknik olarak asla yanıt veremeyeceği sorular var mıdır? Yanıtı olmayan soru sorulmaya değer mi? İnsan etik bir varlık olarak toplumun  neresinde yer alır? Sorular çoğaltılır, yanıtlar daha bir çoğaltılır. Bilimle ve matematikle uğraşanlar eğer felsefeye sırtlarını dönerlerse asla tam anlamıyla özgür düşünceli bireyler olamazlar.

Çünkü felsefe eğitiminin vereceğini maalesef içinden felsefesi çıkarılmış bilim ve matematik dersleri veremez. Verdiğini sananlar aldanıyorlardır. Bunu anlamanız için etrafınızdaki doktorların, mühendislerin, öğretmenlerin gündelik hayatlarına bakmanız yeterli. Verdiği ilaçlar fayda etmeyince hastayı üfürükçü hocaya gönderen doktorların, falcılardan medet uman mühendislerin yaşadığı bir ülkedir Türkiye. Şaşılacak ne var bunda! Bilim tek başına insana sorgulamayı öğretmez. Özellikle günümüzün her geçen gün biraz daha amacından saptırılan, uluslararası şirketlerin elinde oyuncak halini alan bilim bunu hiç yapamaz. Neden mi?

 Eskiden tüm bilimlere felsefe denirdi çünkü amaç hangi açıdan olura olsun insanı ve doğayı anlamaktı. Oysa günümüzde bilimler ve kolları o kadar gelişti ki felsefe bilimlerin çok altında kaldığı için unutuldu gitti. Bu yüzden de tüm bilimler hayatı kolaylaştırmaya yarayan pragmatik “soru çözme” kıvamına büründüler. Matematik mi öğreniyorsunuz, o zaman, harcamaları enaza indirip, geliri ençoka çıkar bakalım! Kâr edelim. Fizik mi öğreniyorsun, yap bir köprü, yap bir baraj! Kimya mı çalışıyorsun, yap bir alet sürtünmeyi sıfıra indiren... Sayı nedir?, Nereden gelmiştir?, İnsan zihni sayıyı ve saymayı nasıl keşfetmiştir?, Madde nedir?, Maddesizlik nedir?, Anlam ve dil ne kadar birbirine bağlıdır?, Düşünce ve dil birbirleriyle nedensel olarak mı yoksa zamansal olarak mı ilişkilidir? Tüm bildiklerimiz hakkındaki bilgimizin kaynağı nedir?

Bu gibi “gereksiz” sorularla sakın ilgilenme, bırak onları karanlık odalarında pipo içip, simsiyah kahvelerini acı suratlarına inatla içen felsefeciler düşünsün. Sen sana verilen soruları çöz, para getirecek projeleri idare et, mühendis de olsan doktor da olsan öğretmen de olsan, derine inme, faydasız sorularla uğraşma, hele yanıtı olmayan sorulara hiç ama hiç bulaşma...

Uzun sözün kısası, keşke ilkokullarda yaratıcı düşünme ve sorunlara farklı yaklaşabilme dersi verebilsek seçmeli olarak. Çocuklar düşünmeyi ve sorgulamayı öğrense erken yaşlarda. “Düşünce Tarihi”ni öğretelim ortaokullarda. Thales’den Aristo’ya, İbn-i Rüşd’den Newton’a, düşüncenin evrimini, insan zihninin o başdöndürücü serüvenini öğrensin çocuklar. Liselere “Bilgi Kuramı” dersi verelim. Duydukları, gördükleri ve hatta söyledikleri her cümleyi sorgulasınlar, kaynağını araştırsınlar, tutarlılık ve geçerlilik süzgecinden geçirsinler. Bilimi bilim olmayandan ayırsınlar. Çünkü inanın bana, ne matematik ne fizik ne de biyoloji verebilir felsefenin vereceğini. Tarih en büyük şahidimdir. Felsefesizleşenler uzun vadede tarih sahnesinden silinenlerdir.

İşte dünyaya demokrasiyi öğreten Yunan, işte insanlığa en kapsamlı hukuku sunan Roma, işte ortaçağda matematikte ve bilimde batıya hocalık eden İslam Medeniyeti...

Felsefesizleşmeyelim, felsefesizleştirmeyelim, felsefesizleştiremediklerinden olalım...

Dikkat, Aile Var!!!

                                      

Duymuşsunuzdur bu lafı parklarda, lokantalarda, kafelerde ve insanların tanışıp kaynaştığı bilimum mekanlarda. Sanırım, devletin şefkatli kanatlarını alabildiğine açıp aileyi koruma altına almasıyla daha sık duyuyoruzdur bu, insanı bir anda savunmasız bırakan, kolunu kanadını kıran, dilini boğazından aşağıya kaçıran ifadeyi. Oturursun bir mekana özlediğin sevgilinle ya da eşinle, bir anlığına için ısınır, tutmak istersin elini. Tam elin eline değmiştir, tam fincandaki kahve daha leziz olmuş, tam yediğin bayat simit ıspanaklı börek tadına bürünmüş, tam dünya aydınlanmış, tüm dert ve tasalar bir anlığına unutulmuştur ki arka masadan herkese ve her şeye hükmetmek istediği belli olan kalın bir ses yükselir. “Hoop, kardeşim! Aile var, aile! N’apıyonuz siz. Ayıp değil mi?” O anda eller ayrışır, arka masada çocukları ve karısı ile oturan adama bakılır.

Yanıt versen kavga çıkacak diye endişe edersin, yanıt vermezsen ezilen olursun, sevgilinin gözünde hiç olursun, demokratik laik ülkende toplum düzenini bozan serseri tinerci olursun, ahlaksız olursun ahlakı hep malum yerde arayanların ayıpçı gözlerinde. Devletin çizdiği dindar genç profiline uymayan ayrıkotu olursun, susarsın. Öyle arâfta kalırsın bir süre, kavga etmeyi gereksiz gören ama yapılanı da gururuna yediremeyen bir genç olarak. O gurur ki seni sen yapar, insanlığının onurunu korur, sadece senin değil tüm insanların onurlarına müdahil olmana vesile olur yeri geldiğinde. Yemeğini bitirip çıkarsın mekandan, unutursun olayı, taa ki benzeri bir olay arkadaşlarınla beraber gittiğin piknikte bir kutu bira içmek isterken ya da parkta buluştuğun sevgilini öpmek isterken tekrar karşına çıkana dek. Behzat Ç 62. bölümünde “Aile Var sahnesi”yle çok güzel parmak basmış bu soruna.

O aile her yerdedir. Kocaman bir gözdür; seni, beni izleyen. Bütün bir toplum olarak aile denen kurumun bekçisiyizdir, o da bizim bekçimizdir. Çocuklarının ve eşlerinin yanlarında sigara içip, tüm aileyi zehirleyen babalara sökmez “aile var” tehditi. Lokantalarda ve kafelerde abuk subuk şiddet içeren filmleri izlerken de yoktur aile etrafta. Peki ya ağza alınmayacak küfürleri sağa sola savuran anne ve babalar, abiler ablalar, çocuklarının yanında karılarını döven kocalar, on üç yaşındaki kızlarını kocaya satanlara ses çıkarmayan analar! Onların yanlarında yetişen, öğrenen, öğrendiğini uygulayan çocuklar parçası değil midir ailenin? Yoktur orada çünkü aile kendisini en çok kendisinden koruması gerektiği halde bunu beceremez, tüm koruganlığını dışarıya savurur. Güçlüdür, onurludur, muhafazakardır!

Ama senin parkta açtığın, açacağın bir kutu bira aynı aile kurumunun köküne dinamit koyar, sevgilinle elele yürümen kimi kentlerin emniyet müdürlerinin kanlarını dondurur, sayfalarında bikini sezonunu açan ünlüyü ifşa eden sözde haber kanalları bu emniyet müdürünü haklı görüp, “İşte o parktan görüntüler!” diyerek, elele tutuşmuş, başını sevdiğinin dizine koymuş aşıkların resimlerini yayınlar; sanki dünyanın en ayıp, en ahlaksız, en tiksindirici resimlerini bize sunuyorlarmış gibi. Pazar akşamları saat 10’da oynanan dizide edilen sansürlenmiş küfürler siyasetçileri harekete geçirir, gereksiz atışmalara neden olur. Bu polis Türk polisini temsil etmiyor diye yaygara çıkarırlar. Sanki her filmdeki her meslek sahibi mesleğinin temsilciliğini yapmak zorundaymış gibi. Öyle olsaydı film olmazdı zaten! Kurgu olmazdı, sanat olmazdı. Kimse sormaz ama, o saatte çocuğun neden hâlâ ayakta olduğunu, neden televizyon izlediğini, neden evebeynlerinin çocuğun eğitimiyle ilgilenmediğini.  

Bizde bir aile vardır ve gerisi yoktur. Aile varsa, dil tutulur çünkü hepimiz bir ailenin ürünüyüzdür, hepimizin anaya babaya hürmeti vardır, hepimizin çocuklara karşı hissettiği derinden sorumluluklar vardır. Fakat, aile var diye insanların her türlü özgürlüğü kısıtlanacaksa burada aile kavramının yeniden tanımlanması gerekir. Bireyi feda eden toplumların sonlarının pek de iyi olmadığı gerçeğinin en büyük şahidi tarihtir. Yaratıcılık bireye aittir ve birey ancak özgür olduğu zaman üretebilir daha önce üretilmemiş olanı.

Geçen yazıda “Fe Eyne Tezhebun” diye sormuştum. Gazetelerde okuduğum olaylar, her gün bir yenisi eklenen şiddet ve namus taşkınlıkları, muhafazakar kesimin çılgınca kutladığı her bir kısıtlayıcı yasa nereye gittiğimizi açık açık gösteriyor artık. Bireyden uzaklaşıp, toplumun idare ettiği zombilere dönüşüyoruz.

Keşke bundan sonra “Hoop kardeşim aile var” diye çıkışanlara “Ne var kardeşim burada da birey var, özgürlük var, ben varım.” diyebilsek. Keşke...

Fe Eyne Tezhebun?

Gıdım gıdım ilerliyorlar, birer birer fethediyorlar henüz el sürülmemiş özgürlük kalelerini. Kimi zaman içeriden, gizlice ve sinsize; kimi zaman açık açık, zafer çığlıklarını eksik etmeden. Nereden çıktıkları belli olmayan kanunları, eften püften gerekçelendirmelerle halka yutturuyorlar. 4+4+4 nereden çıktı bilen var mı? Eğitim sisteminde daha önce hiç konuşulmayan bir konu nasıl oldu da şimşek hızıyla meclise gelip, onaylandı? Hem de eğitimcilerin ve uzmanların tüm karşı çıkmalarına rağmen. Eğitimi hallettiler, şimdi de sanata el attılar.  

Son günlerde gündeme düşen yeni tartışmadan haberdar olmuşsunuzdur. Belediyenin, Şehir Tiyatroları’nda oynanacak oyunları belirleme, ve hatta gerekirse müdahele etme hakkı arayışı olarak algılanabilecek bu gelişme, hangi yönden bakarsanız bakın, iktidarın toplumu kendi inandıkları ahlak anlayışıyla şekillendirme projesinin bir devamı gibi görünmekte. Başbakan dindar bir nesil yetiştirme arzusunu birkaç ay önce açık açık belirtmişti. Doğal olarak yetişecek dindar neslin, dindar bir sanat anlayışına sahip olması gerekiyor. Sanatı tamamıyla dindarlaştırmak imkansız olduğu için de en azından dindar neslin standartlarıyla çelişecek özelliklerini budamaya çalışıyor, halkın ahlakından kendini sorumlu tutan pek sevgili belediyelerimiz.

Bakın ne diyor yeni yönetmelik: “Toplumda sanatı ve estetik duyguları geliştirmek, tiyatronun kuruluş gayesinden sapmadan günümüz insanına vereceği sanat hizmetinde toplumun genel etik değerlerine özen gösterilmesini sağlamak.” Sanırım metinde geçen altı çizili iki ifadenin muallaklığı ya da bir sanatçı için geçerli olan anlamları bundan sonraki pekçok sansürün habercisi oluyor. Yeni yönetmeliğe göre sanatçı en büyük özelliği olan eleştirelliğini, başkaldırı yetisini, varolanla yetinmeme ve isyan edebilme kabiliyetini yitirecek. Herhangi bir oyun, herhangi bir bürokrat tarafından “tiyatronun kuruluş gayesine uymuyor” bahanesiyle reddedilebilecek. Peki ne kalacak sanatçının elinde? Eleştirmeyen, sorgulamayan, verilenle yetinmeyip yeni keşiflere açılmayan sanat sanat mıdır? Hem nedir bu “toplumun genel etik değerleri” dedikleri şey?

Etik bireye ait bir kavramdır ve topluma rağmen vardır. İnsan topluma karşı geldiği zaman, üzerindeki yargılayıcı gözleri takmadığı zaman ahlaklı olabilir ancak. İyi olan bir şeyi o şey iyi olduğu için yapar, toplum o şeyi iyi gördüğü için değil. Dolayısıyla toplumun iyi olanı belirlemede herhangi bir etkin rolü yoktur, toplum sadece kanıksar, onaylar ya da tepki gösterir. Sanatın ve sanatçının görevi de bireylere iyiyi, doğruyu ve güzeli toplumsal sınırlamalara rağmen verebilmek, onlara hakları için savaşabilme özgüvenini aşılamaktır. Toplumun yüzyıllar boyunca bizlere öğütlediği yalancı ahlaki davranışlara karşın gerçek iyiyi, gerçek doğruyu ortaya koyabilmek ve bunu bir biçimde kanıtlayabilmektir sanatın görevi. Bu görevi elinden alınan bir sanat ne işe yarayacaktır? Çocuklara ders çalışmanın önemini, gençlere yaşlılara saygı duymaları gerektiğini, yetişkinlere yalanın kötü olduğunu mu öğretecek?

Eski yönetmelikte oyunları sanatçılardan oluşan bir Repertuvar Kurulu öneriyordu ve  son kararı Genel Sanat Yönetmeni’nin başkanlık ettiği Yönetim Kurulu veriyordu. Şimdi ise bu iş içerisinde tek bir sanatçının olmadığı “Edebi” Kurula emanet olacak. Şaka gibi ama gerçek! Gerçi son on yılda şaka gibi olup da, daha haberin şokunu üzerimizden atmadan yüzümüze çarpılan pekçok şey yaşadık ama bu apayrı bir tokat. Belediye’de çalışan memurlardan oluşan bir kurul karar verecek hangi eserlerin sahnelenip, hangi eserlerin hangi kısımlarının sansürleneceğine. Böyle bir duruma ne denir, bilinmez. Erdal Beşikçioğlu’nun geçen gün Radikal’de yayınlanan mülakatında da dediği gibi “O zaman ben de cami imamı olayım.” Ekleyeyim: Ben de bir Matematik öğretmeni olarak imamın hangi rekatta hangi sureyi okuyacağına karar vereyim. Birileri gelsin benim dersime, hangi konuyu hangi sırayla anlatmam gerektiğini söylesin… Absürd böyle bir şeydir, bir başladı mı sonu gelmez. Ama tiyatro absürd değildir, emek ister, aşk ister, deli gibi bağımlılık ister. Öyle ki tiyatronun absürd olan kısmı bile bu gereksinimlerden muaf değildir.

Ayrıca cümlede geçen “edebi” ifadesine dikkat etmek gerek, sanırım! Eserler “edepli” olmak zorunda, toplumun genel etik değerlerine özen göstermek zorunda, kesinlikle var olan köhneleşmiş değerleri eleştiren ya da öyle yorumlanabilecek mesajlardan arındırılmış olmalı, her türlü cinsellik malzemesinden uzak tutulmalı… Nereye kadar gidecek bu sansür balonu? Bir gün gelecek her şeyi ve herkesi içine alacak ve doyuma ulaşacak. Yaprağın kıpırdamadığı rüzgarlı fırtınalara doğru ilerliyoruz, bu bir gerçek.

Istanbul halkının önümüzdeki yıllarda sanatsal değeri olan tiyatro eserleri izleyip izleyemeyeceğini bilmek zor ama şuna inanabiliriz ki ideolojik olarak halkı daha muhafazakar değerlere hazırlayacak oyunlar birer birer sahneleneceklerdir. Bundan sonra varsa yoksa “Vatan, Millet, Sakarya” olabileceği gibi, başa bela olan özgürlüklerin, insanı hezeyanlara sürükleyen isyanların, din eşittir ahlak denklemlerinin bol bol konu olarak seçildiği bir tiyatroyla karşılaşabiliriz.

Bitirirken, yazının başlığına da rahmetli Cem Karaca’nın sözleriyle yanıt vereyim “Bindik bir alamete, gediyoz kıyamete” Hadi hayırlısı…

"The Bicycle" Wants to Donate Bicycles to the Orphans

Dear friends,

As some of you might know, my third book (first in English) has been published recently and I have received two copies a few days ago. Many friends and some students who follow me on facebook asked me how they can get a copy. Unfortunately, it costs so much to post the books from Turkey to here (sending 2 copies cost my father 185 TL which is about 105 USD). Since I had only two copies, I have decided to make photocopy of the book so that more people can have it. The idea actually is inspired by another writer who used to live in HCMC and did the same thing for his short story collection years ago.

I never made money through my writing and it has never been my priority to make living on writing. The fun and the excitement I "earn" while writing and seeing the constructive comments from the readers is more than enough for me. Because of this, I have decided to sell these photocopy books around me and donate the money to an orphanage (or buy bicycles with the money and donate the bicycles).

For this I made an online Excel sheet which will keep the track of the donations and the total amount. Those who donated money can check their names or their initials on this page. Once all books are sold, I will round the total amount up and will buy a bicycle (or a few bicycles) for the kids in the orphanage. Please click HERE to see the most recent updates in total.The price of the book is minimum 50,000 VND per copy. Making each copy cost me 26,000 VND. I will finance the entire cost by being a judge in a short story contest this weekend (Surprisingly they will pay me for reading 21 short stories and choosing the best 3 in three categories!) so whatever you pay will directly be donated without any deduction.

The final result (total amount collected, picture of the bicycles and the kids riding them) will also be announced on my blog.

The copies of the book will be mainly kept at my office so if you are at school, just stop by 1.4.07 so I can give you the book, record your name (or initials) and give you an autograph (if you wish) on the first page of the book. I will also keep some at home for other friends. You can e-mail me (rizaarican@gmail.com) so I can keep a copy for you.

Some pictures of the book (the original copy) is posted below. The photocopies are not too distant from the original one in terms of the quality of print and easiness of reading it provides. To read the text in the picture, click on the picture.

                                                          The cover of the book

                                                                 Table of Contents

                                                             Acknowledgments

                                                            A short autobiography

                                                          This is the photocopy of the book

                                                               Readable as the original

The Contract (As a Play)

After a long time of study break for the Actuarial exams, I am back to work on stories, books and other artistic activities.

Today, I went to meet a few actors by Jennifer's invitation. She is one of the actors&directors of Saigon Players (www.saigonplayers.com) and she actively directs plays. I thought we would be making "chamber theater" but instead, Jennifer (group moderator) brought a few pages from "The Bicycle" for a rehearsal. I was happy to see that the characters in one of my stories will be alive before my eyes. After doing the chatting scene between "Blueberrygirl_VN" and "Trai_Xa_Xu", I offered another story to be acted. This was the last story in the book, "The Contract". She made copies and we quickly added "who speaks which line" signs before each paragraph. Then the play (The Contract) was ready:

A futuristic approach to the marriage institution which became a contract-based agreement in 2020s. A couple (husband and wife) sits at a kitchen table and discusses the break up contract they are about to sign. While waiting for the lawyer to arrive, they start to unfold all the dirty laundries about each other in order to find the most hurting flaw so that they can get the custody of their two children.

In my story, the lawyer is a male but unfortunately there was only one male actor in the group so Ayeshah acted as the male lawyer. I have recorded the entire conversations except for the first few lines. All can be viewed below. Remember that this is the very first rehearsal of the play (story) and the actors never read the story before.

I also added the story below the video. You can also read the lines by yourself. Note that the play is for 18+ age group and there is sexually explicit language in several lines. Watching the actors playing the lines gives much better effect than reading dry lines.It is a comedy so watch it when you are in good mood or when you want to be in good mood.

Enjoy the show,

Actors: Robert as husband, Reni as wife and Ayeshah as lawyer

Husband: Ok, it seems it does not work! Why don’t we start from the beginning?

Wife: Beginning? What beginning? There will be no more beginning.

From now on, we can only talk about the end. I will not sign a new contract.

Husband: Alright! No worries. I won’t sign it either. So tell me who the pianist

is? Why did you bring him to our house?

Wife: I told you millions of times, he came to teach piano to our kids.

Husband: In our bedroom? When the kids were at nursery? And we don’t

even have a piano at home! Be honest for God’s sake!

Wife: So?

Husband: So what? How can he teach piano to our kids when they are not at

home and we do not have a piano?

Wife: I told you that we should buy a piano but you never liked the idea.

Of course, there is no time for anything after you have spent all your energy

in that stupid Gentlemen’s Masturbation Club.

Husband: It is Self-Relief, not masturbation. If every man masturbates once a

day, there will be less war in this world. It is a contribution to the world

peace! And remember, we asked our lawyer if it violates the contract and

he said no. It is a recreational club for men who work hard for their families

and need some time to relax.

Wife: Of course he will say no. He is a premium member of the club.

Husband: Let’s get back to this pianist! Did you sleep with him?

Wife: None of your business!

Husband: It is my business! If I can prove it, the break-up contract will come

up very easily and I won’t have any liability for the past five years and I

can have my son with me because you are not a trustworthy mother.

Wife: What about the damage you have caused?

Husband: What damage? Are you kidding?

Wife: Mental and physical damage! Look in five years; I gave birth to two

children. I endured your sexual fantasies while taking care of the kids.

Look at my breasts! They look like small cabbages.

Husband: They were consensual and according to the contract we signed 5

years ago, nothing is wrong with that. And I did not damage your breasts.

I don’t even remember when I saw them last. Ask your pianist for compensation.

As for the children, I will take one and you will take one. That

is fair.

Wife: No way! Both are mine! You will pay for their schooling and will

come to see them once a month, though it would be nicer if you come

once a year or never come at all. That is it! I cannot let my children learn

all your bad habits. You are always getting drunk and sleeping on the

floor like a sack of wet potatoes, watching sports for 48 hours non-stop,

sleeping without taking a shower, whistling in the backyard to attract the

birds and then when the cats appear, killing the cats, peeing into the

neighbor’s garden while they were sleeping in a tent. Do you want your

children behave like you?

Husband: No I don’t. But I don’t want them to bring a pianist into our bedroom

either. Especially when there is no piano at home! So what did he

play here? Swan Lake or Eternal Climax?

Wife: You keep changing the topic. I am talking about your carelessness,

your self-indulgence in sports and animal sacrifices, your stupid toy collections.

You did not even come to the hospital when our first child was

born.

Husband: I promised my friends at the club, I couldn’t break my promise!

Plus, there is nothing in the contract mentioning I have to be physically

present at my child’s birth. I did my job nine months before you give

birth. If nature is unfair to you, I cannot help. Go and complain to God.

Wife: You are an idiot! This is your child! Have you ever considered that?

Husband: So does he play piano well? Better than me?

Wife: You don’t play piano!

Husband: Ha ha! You know what I mean! Huh, the lawyer came. Exactly on

time! We were just talking about the piano. Do you play piano?

Lawyer: What piano? I thought you called me for the break up contract. I

have brought it. It is a 3 years contract with no liability for both sides as

long as another unification contract is signed at the end of three years.

Husband: No more unification! I cannot unify with someone who unified

with another person in our bedroom.

Wife: Shut up! Nothing happened!

Husband: As you say so!

Lawyer: Listen please! I know this is hard for both of you and especially for

the kids. But get over it. It is just a contract. Life goes on. Have some time

off, away from each other. Maybe you will feel each other’s absence after

a while and will want to come back.

Husband: Ohh! In my absence, she has someone to fill the space! Then I will

never be able to beat him because he plays better piano than I do.

Lawyer: Please, Mr.! It is done! What ever happened in the past just happened.

Maybe because you could not play the piano well so she brought

a better pianist!

Wife: Can we just not talk about the fucking piano or the pianist?

Lawyer: So, we do not need any reason for breaking up because it seems you

have completed your contract obligations successfully. Then I will just

note it as “termination by performance”.

Wife: What? Are you crazy? He knows nothing about being a good husband.

And what about the kids? Who will take care of them?

Lawyer: Well, according to your contract you are allowed to have only one

kid. But you have two. In this case, law calls the situation an “Act of God”

and considers it as an accident.

Wife: It wasn’t an accident. He did it deliberately so I will be out of action

for a year. It is his act, not God’s.

Husband: It was an accident. It happens to everyone, right Mr. Lawyer? Sometimes

you cannot pull out in time. Especially if your woman’s finger nails

stick into your buttock like the teeth of a dog crashes one’s thigh. Plus, it

is her fault because she stopped taking contraceptives without telling me.

So she wanted to have a second kid just to shut up the first one’s neverending

demands.

Lawyer: Can we stay away from the details? Some people may not be interested

in your private lives.

Wife: Private lives? You are our lawyer and you are supposed to know the

details so you can make a right decision.

Lawyer: Yes, yes! She is right. I should tell you also how she enters the

kitchen with a helmet on her head because she is afraid of the pressure

cooker. Or how she asked me to make a hole in the bed to put her large

belly inside so that she can sleep easily!

Wife: What about you Mr. Smart? You are the one who farts in the nursery

in front of the Japanese kids and their mothers. When the teacher

warned you, you are the one that said “They are Japanese. They don’t understand”.

Lawyer: Heyyyy! Let’s get back to the main topic. Who will take care of the

kids? Since the second one is an accident, we can give him to a state-owned

orphanage. The first one stays with the mother.

Wife: No way!!! I will not let my child to grow in an orphanage while both

parents are alive. I am their mother and I can take care of them. Just make

him to pay for their expenses.

Husband: I will take my son, she will take our daughter. That is it.

Wife: Mr. Lawyer! You see him! He is not even capable of taking care of

himself. He cannot even pee into the toilet hole without messing up the

entire bathroom.

Husband: Only in the mornings Mr. Lawyer. And again, this is because she

does not like having sex in the mornings. You understand what I mean,

right?

Lawyer: No I don’t. I don’t even want to understand.

Husband: But Mr. Law...

Lawyer: Shut up!

Wife: Yes, shut up!

Lawyer: I just terminated my 6-month contract with my 31st wife. In fact, I

could not even wait till the expiry of the contract because she pukes on

me whenever I sit in front of TV to watch “Antarctica Got Talent” show.

So I gave up all the deposit.

Wife: What was the deposit?

Lawyer: Some expensive jewelry from 18th century I got from the 29th after

she broke with me.

Husband: So your 29th broke with you in the cost of jewelry. You are such a

sweet man! Why would a woman want to divorce you?

Lawyer: Ohhh! It is a long story but I can make it short for both of you. She

had high cholesterol and consequently had some heart problems. Doctor

banned her to smoke. Then she asked doctor if she can smoke after having

orgasm. Not knowing what kind of hidden plan is lying behind her

request, the doctor gave the permission as one cigarette for each orgasm.

Then our wild rhythm started. We started to have sex five times a day.

Two in the morning, one during the lunch time -usually at a cheap motel

near my office- and two before sleeping.

Husband: Lucky bastard!

Lawyer: Well, I thought so at the beginning but it was not the sex she

wanted. It was the cigarette. As soon as she falls from her climax, she was

having her cigarette, leaving me on the bed, with more hills to climb.

And at that time I was 43 years old. As you can imagine, I was not a walking

vibrator. After a few days of hard-work, one evening I told her that I

cannot keep going like this. Next day she broke the contract and signed

a new one with a nineteen-years-old boy.

Wife: Wowww! That is how you got the jewelry from her.

Lawyer: Yeah. It was the same jewelry I retrieved in my 30th contract successfully.

Anyway, the important thing is now I am available.

Wife: You are what?

Lawyer: I am available.

Husband: What is it supposed to mean? Are you proposing to my wife?

Wife: Now, I became your wife! This must be the last trace of the evolution

in your male pride!

Husband: Shut up!

Lawyer: Why not! I am sterile since birth! I cannot have children and I always

wanted to have. Now, once you sign the break up contract with

“Termination by Frustration” due to the child problem, you and I can

sign a new marriage contract for next one year without waiting six more

months as law requires for “Termination by Performance”. We can live

in my house with your two kids. I have a nice garden and I also have a

piano at home. But I don’t want a pianist at my home until the expiry of

our contract. And you sir! You can stay in this house and can come to

visit the kids once a week. I can add all these items into the new marriage

contract.

Husband: Wait, wait, wait! I cannot believe this! You came here to end our

marriage contract but now you are signing another contract, taking my

wife and my kids from me and leaving me with nothing in this ghost

house.

Lawyer: Not really sir! The law says that in a marriage everything we own,

we own during the time of the contract. Nothing is permanent! Once it

expires, we lose everything. When you sign the break up contract, you

only own this house and your second child. But since it is your fault as

confirmed by your wife, you cannot keep the child with you. Then you

have two choices: Orphanage or mother. I guess you will choose the

mother.

Wife: Hey hey hey! No one asked me if I wanted to marry you! Are you

guys dealing with the law with your little brains but what about me?

What about love? I don’t love you Mr. Lawyer! I cannot marry you!

Lawyer: Madame! I wish I could offer you a better option. I believe in the

last five years, you also understood that love is not an instantaneous feeling;

it is an ability to last in good and bad days. We will learn to love each

other.

Wife: Wowww, Mr. Lawyer! You must know that love cannot be rationalized

by your fancy words.

Lawyer: It does not matter Madame! My question is, do you or don’t you

accept my offer?

Husband: Give her some time! I like the idea actually. It will give me some

freedom and my kids will be safe. That is all I care about.

Wife: Yes, I accept!

Wife: You see, 5 seconds is enough for a woman to make life-changing

decisions. Even shorter than the time they need to get ready to go out.

Lawyer: Ok, then. I will prepare the marriage contract this evening. The

break up contract will be ready in a minute.

Wife: Ohh, good! Anything else you want to ask me before signing the

marriage contract, Mr. Lawyer?

Lawyer: Yes, do you still want a hole in the bed for your belly?