BALIKKK (1)

Nan Da Jie ile Yang Lin’in kesiştiği köşedeki alışveriş merkezinin bodrum katında yeni açılan ve ithal ürünlerle Çin’in az bilinen pahalı markalarını satan lüks süpermarket, vakit öğlen olmasına rağmen ev hanımı, çocuk ve emekli kaynıyordu. XY kalabalığa yakalanmamak için öğlen gideyim demişti ama beklediğinden fazla insanı görünce canı sıkılmıştı. Onun gözünde, müşteri kılığına girmiş bu işsiz güçsüz takımı, süpermarkete akşam yemeği için alışveriş yapmaya değil de boş vakitlerini sebze meyve fiyatlarını kontrol etmeye ya da bekâr çocuklarına müstakbel eş aramaya gelmiş gibiydiler. Maksatları yem yemek değil de avare avare dolanmak olan tembel tavuklar gibi kafalarını sağa sola çevire çevire ve hatta çıkardıkları sese bakılırsa gıdaklaya gıdaklaya ilerliyorlardı ışıltılı rafların arasında. Etrafta tıngır mıngır dolanan el arabalarının çoğunun boş denilecek kadar az sayıda ürünle doldurulmuş olması -kasıtlı olarak seçilmemişlerdi de rafların yanından geçerken birer ikişer rastgele düşmüşlerdi sanki bu birbirinden bağımsız ürünler- XY’yi rahatsız etmekle kalmıyor, üstüne bir de kızdırıyordu. “Madem bir şey satın almayacaksınız, ne diye kalabalık yapıyorsunuz? Soya sosunun yanında kırmızı şarap! Tofunun yanında bisküvi! Renk uyumu olsun diye mi alıyorsunuz bu ürünleri? Yok mu başka işiniz? Gidin evinizde oturun, parkta dans edin, okul çıkışlarında torunlarınızı bekleyin, otobüse binip şehri turlayın. Yaşlılara bedava değil mi otobüsler, çocuklara da? Çanco ayaklarınızın altında kocaman bir tarla. Karış karış gezin, tutan mı var sizi? Neden buradasınız?”

Bunun gibi onlarca soruyu kafasında evire çevire önce, listeye sabah eklediği sebzeleri ve meyveleri aldı, ardından da vakit kaybetmeden gürbüz ve renkli balıkların uçsuz bucaksız bir okyanusta geziniyormuş gibi salına salına yüzdükleri dev akvaryumun önüne geldi. Sabahtan beri devam eden başının ağrısı, başka zamanlarda gülüp geçtiği, önemsemediği, günlük rutinlerin arasında eritip yok ettiği önemsiz ayrıntıları aşılması gereken yüksek eşiklere dönüştürmüştü. “Olduğum yerde durur, tek bir noktaya gözümü dikersem kafatasımın içinde taşıdığım kütle ağırlığını daha az hissettirir” düşüncesiyle uzun uzun suyun üzerinde hareket eden beyaz köpüklere ve bu köpükleri yutmak istermiş gibi yukarı doğru ağızlarını açıp kapayan balıklara baktı. Berrak suyun içinde, saniyeler içinde küçülüp yok olan köpüklerin arasında, sanki hiç ölmeyecekmiş, sanki bu akvaryuma satın alınmaya değil de eğlenmeye gelmişler gibi aheste aheste yüzen balıklardan birisi XY’yi görmüş, çekingen bir kız çocuğu gibi geniş cama usul usul yanaşmıştı. Meraklı gözlerini karşısındaki kadının gözlerine dikmiş, sanki onun kafasının içindeki tiftiklenmiş bulutları bir anda fark etmiş, hayvani içgüdüleriyle bu kadının istese de güzel bir balığa zarar veremeyecek birisi olduğuna karar vermiş ve utangaç dudaklarını cama değdirir gibi yaptıktan hemen sonra ani bir hareketle geriye kaçıp; köpük, renk, ışık ve balık cümbüşünün içinde kaybolmuştu.

XY, balığın bu çevik hareketinde, diğer balıklarda göremediği türden bir tuhaflık, ilk görüşte anlamlandıramadığı bir gizem, zor zamanlarda önünde aniden beliriveren yön gösterici ışık türünden bir tılsım sezmişti. Normalde terkedilmiş bir evin camlarından fazlasını göstermeyen o yuvarlak gözlerde bu sefer birisini görmüştü XY. Evet, birisi vardı içeride. Onu gören, onu fark eden, ona bir şeyler fısıldamak isteyen; bedeninin içine sığmayan ruhunun avuca konan cıva gibi oynak, şaşılacak kadar da ağır olduğu bilgisine erişebilen, biraz çekingen ve utangaç, ama en çok da meraklı bir bilinç vardı.  En son kim ona böyle bakıp, fark edildiğini anlar anlamaz bakışlarını kaçırmıştı? Kocasının iş arkadaşı TR vardı. Arada, iki aile birlikte yemek yediklerinde, karanlık bir gecede ışıldayan dolunaya bakar gibi çaprazında oturan XY’nin gözlerine bakar, enselendiğini fark ettiği anda da –XY’nin mızraksı kirpiklerinin kıskacına yakalanmamak için demişti bir arkadaşı durumu XY’den öğrendiğinde- bakışlarını kaçıracak delik arardı. Oysa XY’nin hareket beklediği gözlerde, kocasının ruhunun dışarıya açılan pencerelerinde, içindeki tüm o isterik özlemlerine ve tükenmez sabrına rağmen, pek bir aksiyon gerçekleşmez, beklentilerin boşa çıkmasının acısı er geç ağırlığını hissettirirdi. Kocası; yoğun iş dünyasının, hasta babasının ve sınavdan sınava başarıyla koşan çocuğun yarattığı bahaneler denizinde XY’nin alımlı yönlerini göremeyecek kadar duyularından arındırmış ve köreltmişti bedeninin isyana hazır tüm yerlerini.

Evliliğinin onuncu yıldönümünü kutladıkları iki hafta öncesinde aynı zamanda tutkusuz geçen dokuz yılın da yıldönümünü kutlamışlardı.  Pahalı bir lokantada yenen yemek, özenle seçilmiş albenili bir elbise, kuaförden yeni çıkmış kimsenin dokunmaya kıyamayacağı uçları kıvrımlı saçlar, abartılı renklerde ve boyutlarda adlarından bile emin olamadıkları çiçekler, görkemli kutulara konmuş ufak hediyeler ve tüm bunların fotoğrafları; her biri birkaç açıdan, rengârenk, pırıl pırıl, gerçeğinden daha güzel… Aralarındaki bedensel uzaklık arttıkça dışarıya yansıttıkları şatafat da artıyordu. Böyle hissediyordu XY, her şeyin tersine gittiği dünyada tersine giden yeni bir şey bulmanın iç huzuruyla haksız bir mutluluk duyuyordu ama bu mutluluğun uzun erimde kendisine zarar vereceğinin bilincinde olmak aldığı hazzı zehirlemeye yetiyordu. Olmanın yerini görünmenin, yaşamanın yerini yaşıyormuş gibi yapmanın, aşkın yerini efsanevi aşk hikâyelerinin gölgesi altında kendinden ve eşinden nefret etmenin aldığı bir zamanda XY ve kocası üzerlerine düşen görevi yerine getiriyorlar ve gerisine karışmıyorlardı. İç çeperlerde gerçekleşen çatlaklar büyüdükçe, o çatlakları dışarıya çaktırmamak için daha çok çaba sarf etmeleri gerekiyordu sanki; daha çok para ve gülücük, sosyal medyada paylaşmak üzere daha çok fotoğraf ve video. İşin en kötü yanı da bu bedensel mesafelerin alışkanlık haline gelmiş olmasıydı. Denge halini bulmuş bir ilgisizlik denizinde kaygısızca yüzüyorlar, dalgaların durgunluğundan ve rüzgârın yokluğundan dolayı sessiz –biraz da suçluluk duygusu yüklü- bir memnuniyet yaşıyorlardı. Sonuç olarak her ikisi de, birbirine en iyi ihtimalle teğet geçen bu iki bedenin içinde hapsolmuş, yörüngeden kopup güneşten uzaklaşan gezegenler gibi her geçen gün biraz daha soğuyan, biraz daha karanlığa ve umutsuzluğa gark olan aciz ruhlarının karşılıksız arzularından şikâyetçi olmamaları gerektiği konusunda kendilerini inandırmıştı.

Sağlıklı, zeki ve çalışkan bir oğulları vardı. Daha ne isteyebilirdi on yıldır evli bir çift. Aşkı kim kaybetmişti de o bulsundu! Kendisiyle aynı kategoriye giren evli kadınların hiçbirisi –hem de hiçbirisi- aşk konusunda memnun değildi hayatından. O kadar ki hemen hepsi kelimeyi ağızlarına bile almaz, akıllarına bile getirmez, aşksız bir hayatın tahmin edilebilir monotonluğunda, sakin bir gölde ağır ağır yüzen dev bir kaplumbağa gibi yaşamaya, yaşıyormuş gibi görünmeye, yaşamıyor olmanın derin sıkıntısını saklamaya çalışırlardı. Yaşamak zaten yaşayamıyor olmanın utancını saklamak için üretilen oyuncakların ve heveslerin resmi geçidi oluvermişti son yıllarda. XY, etrafındaki kadınların bu vazgeçmişliklerinden ve umutsuz hallerinden kendine ders çıkarır, “Yaşadığımız dünya böyle işte, ben ne yapayım?” deyip günlerini farklı meşgalelerle doldurmaya çalışırdı. Bu bahaneyle son zamanlarda kendisine yeni tutkular arayışına girmiş, evliliğinin ilk yıllarından sonra terk ettiği, mutfakta tek başına vakit geçirme alışkanlığına kendisini bile şaşırtan bir ivedilikle dönüş yapmıştı. Annesinden öğrendiği yemekleri yaparak evliliğinin ilk on yılını iyi kötü bir şekilde geçirmişti ama bundan sonra bir farklılık yaratmaya kararlıydı. Geçen hafta, internette gördüğü bir tavuklu çorba yapmış, normalde yemeğe ve sofraya son derece ilgisiz olan kocası –aslında karısının yakınlarında olduğu her yere ve her şeye karşı ilgisizdi ama yine de XY, yüreğinin derinliklerinde kalan son umut tortusuna tutunarak bu gerçeği kabul etmemekte direniyordu!-, hayatında ilk defa tavuk yiyormuş gibi, hatta tavuğun yenebildiğini yeni keşfediyormuş gibi yemek kabını yalayıp yutmuştu. Kocası o kadar mutlu olmuştu ki uzun zaman aradan sonra o gece yatakta XY’yi defalarca öpmüş, normalde şipşakla geçiştirdiği sevişmeyi uzatmak için fark edilir –neredeyse kahkahayla gülecekti XY kocasının bu çırpınışına- bir çaba sarf etmişti. O gecenin sabahında, şehvetin yıkıcı izlerini taşıyan dağınık yatağı toplarken aklında aşkın sadece ve sadece aramadığın yerde ve zamanda bulunabileceğine dair çelişkili de olsa kulağa hoş gelen düşünceler vardı. Bugün de, bir arkadaşının tarifini gönderdiği balık kızartmasını deneyecek, mutfağın altını üstüne getirme pahasına da olsa akşama kocasına ve oğluna şenlik yaşatacaktı. Kim bilir belki de filmlerde gördüğü ve her gördüğünde içinde bir yerlerde çatlaktan sızan suyun bıraktığı türden bir ıslaklık hissi bırakan sahnelerden birisini yaşatırdı kocası ona! Bunun için gelmişti canlı balıkların satıldığı süpermarkete. En güzel, en lezzetli balığı almadan da gitmeyecekti. Tabii ki soranlara gece karanlığında parıldayan siyah incilerin dansını, kocasının bir ahtapotun kolları gibi uzayan parmaklarının hünerlerini, istediği zaman profesyonel bir maraton koşucusu gibi iki kişilik yatağı koşu parkuruna dönüştürebileceğini anlatmayacaktı. Oğlunun lezzetli bir yemekten sonra şimşek gibi çakan gözlerinden, kayınvalidesinin beğendiği yemekleri yerken çıkardığı ağız şapırdatmasından, kocasının yemekten sonra içtiği sigarayı azaltmasından –yemekten aldığı zevki kaybetmemek için elbette- bahsedecekti.

Evet, o akşam bu akşamdı, o aşçı da kendisiydi. Sadece eti bol bir balık değil; yüzü düzgün, gözleri boncuk gibi parlayan, yakışıklı ve parlak pullu bir balık bulmalıydı bu amaca ulaşabilmek için. Sadece karnı değil, gözü ve gönlü de doyurmalıydı. Az önce cama dokunup kaçan balığı aradı bakışları. Nasıl olduysa hemencecik de buluverdi. Akvaryumun dip kısımlarında, kendisinden küçük bir kırmızı balıkla dalaşıyordu. Beyaz fayanslı duvarın kenarından yavaş yavaş yürüyerek akvaryumun öteki tarafına geçti. Belini büküp, alnını camın alt tarafına yanaştırarak kaybetmekten korktuğu balığa dikkatlice baktı. Bu kalabalık içinde aradığını bulabiliyor oluşu, yani daha işin başındayken, başarısız olma olasılığının yüksek olmasına rağmen başarılı olmakta bilinmeyen bir nedenden dolayı ısrarcı olması; doğru bir seçim yaptığı konusunda kendisini inandırmasını kolaylaştırıyordu. Evet, bu balığı; az önce meraklı bakışlarla kendisini karşılamaya gelen, mercan gibi sarı gözleri suyun yüzeyindeki ay kırığı gibi parıldayan, tombul yüzü ve gövdesi bu küçük havuza dar gelen bu güzel balığı alıp götürmeliydi. Elini cama koyup, parmaklarıyla akvaryumun dış çeperini tıkırdattı. Gözünü koyduğu balığın kendisine geri gelmesini bekliyordu ama o güzel pullu, iri balığın XY’yi taktığı yoktu. Bu yüzden XY, şansını daha da zorlamamak ve bulduğu bu mücevheri başkasına kaptırmamak için yanında beliren görevliye akşam yemeğinin malzemesini gösterip, “Benim için şu balığı yakalar mısınız?” diye hafifçe mırıldandı.       

Uzun kollu kırmızı bir kazak giymiş, orta boylu ve kısa düz saçları alnının yarısını kapayan bir kadın olan süpermarket görevlisi XY’nin işaret ettiği balığa bakmamıştı bile. Siyah çizmelerinin içine soktuğu pantolonunu gören bir insan, balığı denizden bu kadının getirdiğine pekâlâ inanabilirdi. Oynak gözlerinde ve buruşuk yüzünde bir tilkinin kurnazlığı seçilebiliyordu. Eline aldığı fileli kepçeyi suya daldırıp, ağa takılan ilk balığı çekmişti yukarıya. XY çekilen cılız ve çirkin balığa bakıp “Bu değil, bu değil, bu değil…” diye üç kere tekrarladı, istediği oyuncak değil de başka bir tanesi eline tutuşturulan çocuk gibi. Görevli kadın “Ama bunu gösterdin az önce” dedi iddialı bir sesle. “İyi göster bu sefer.” XY parmağını tekrar cama dayayıp, “Bak şurada, köşedeki kırmızı balıkla oynuyor. Kocaman sarı gözleri var, yüzgeçlerinde de metalik bir mavi var. Ben onu istiyorum, başka balık almam.” Görevli kadın müşterilerinin şımarıklıklarına alışıktı, çocuklarına oyuncak ya da akşam gidecekleri önemli parti için lüks çanta seçer gibi balık seçmelerine ses çıkarmazdı bu yüzden. Eğlenirdi bir nebze. En çok da onların seçtiği balığı değil de kendisinin seçtiği balığı müşteriye kakaladığı zaman eğlenirdi. Ehh, kendisi de domates alırken en sertlerini, en sağlamlarını, en kırmızı olanları seçmiyor muydu? O en güzellerini seçtiği halde satıcı kız tezgâhın altına gizlediği çürük domates dolu çantayı kendisine yutturmuyor muydu? Hayat buydu işte, okul okumak gerekmiyordu güçlünün dişini geçirebildiği leşlerin üzerinde ayakta durarak gücünü korumayı başardığını anlamak için.

Eldivenli parmaklarıyla tuttuğu kepçeyi ve içindeki cılız balığı suya batırdı, XY’nin gösterdiği ama curcuna içinde kendisinin çabucak kaybettiği balığı aramaya koyuldu. Müşterinin istediği balığı gözüne kestirse bile, akvaryumdaki yavaş hayat görevli kişi kepçeyi suya daldırdığı anda yerini kaosa bıraktığı için, arzu edilen balığın kepçeye düşme olasılığı bir hayli düşüyordu. XY, görevli kadının kendisinin yardımı olmaksızın bu işi beceremeyeceğini anlamıştı. Akvaryumun etrafında dolanıyor, akşam saadetinin kaynağı olacak balığı hem gözüyle hem de eliyle takip ediyordu. “Bak burada, bak bak yukarı çıkıyor, tüh yine kaçırdın. Bence kepçeyi dik değil de suyun yüzeyine paralel bir şekilde batırmalısın. Böylece balık farkına varamaz senin onu yakalamak istediğini, kolayca girer kepçenin içine.” Görevli kadın, biraz bıkkınlık biraz da kızgınlıkla dinliyordu XY’nin talimata varan tavsiyelerini. Normalde arzu edilen balığı, eğer kendisi de istiyorsa, kısa sürede yakalar, poşete koyup tartıya gönderirdi ama bugün nedense –sinirlerini gittikçe geren bu kadından dolayı olabilir miydi?- beceremiyordu balığı yakalama işini. “Ama sen benim istediğim balığın peşinden gitmiyorsun ki, gösteriyorum bak! Bu tarafa geldi, senin onun peşinde dolandığını anlamış olmalı hep köşelerde takılıyor. Hah şimdi geliyor, parmağımın hizasına bak, yükseliyor yükseliyor. Yakala şimdi, indir kepçeyi üzerine… Offf, olmadı yine!” Görevli kadın belini doğrultup XY’nin şaşkın suratına baktı. “Hanımefendi, hangi balığı istediğinizi anladım. Siz şöyle kenara çekilin, ben halledeceğim” diye bağırdı kendisinin bile beklemediği yüksek bir ses tonuyla. XY bu beklenmedik tavır karşısında biraz tırsmış, “Ne bağırıyorsun be!” diye çıkışmak istemiş ama bu durumda istediği balığı asla elde edemeyeceğinden endişelendiği için tutmuştu içindeki seli. Hafiften geri çekilmiş, içinde dondurulmuş ithal etlerin olduğu bir buzdolabına yaslanıp kadını izlemeye başlamıştı.

Görevli kadın XY’yi kontrol altına aldığından emin olduktan sonra, akvaryumun altına sıkıştırılmış olan sekmeni yerinden aldı ve bir tavşan çevikliğiyle üzerine hopladı. Bedeni hızlanmış, kollarının ve eldivenli parmaklarının aldığı biçim işinin ustası bir balıkçıyı andırırcasına serileşmişti. Gözleriyle yakaladığı balığı kepçenin içine yerleştirmesi ve kaşla göz arası bir el çabukluğuyla yukarı çekmesi on saniye bile sürmemişti. Kepçeyi tamamıyla suyun dışına çıkarmamış, balığın çıkmasını engelleyecek kadar bir kısmı suyun içinde bırakmıştı. “Bak, gördünüz mü? Siz karışmayınca nasıl da kolay oluyor bu iş?” derken kafasının içinde bir kişinin yapabildiği işi iki kişi yapmaya kalktığında dört kişilik enerji gerektiği düşüncesi geziniyordu. XY kepçenin içinde, hâlâ suyun içinde yüzen ama filenin iplerine çarptıkça dönen, bu haliyle kuyruğunu kovalayan bir köpek yavrusuna benzeyen balığa baktı. Evet, bu istediği balığın ta kendisiydi. Emin olmak için biraz daha yaklaşmıştı ki balık ani bir hareketle olduğu yerde sıçradı. Havada yarım takla attıktan sonra suyun içine düşeceği yerde önce akvaryumun kenarına, ardından da XY’nin ayaklarının ucuna düştü. XY süpermarketin beyaz ışıklarının altında ışıldayan ayakkabıları ıslanıp kirlenmesin diye hemen geri çekildi. Bu sırada kahkahalar atarak sekmenden inen görevli kadın, eldivenli elleriyle tuttuğu balığı önlüğünün cebinden çıkardığı bir poşete koymuştu. Yüzünde bir güleçlik, XY’nin telaşından zevk alan bir ruh hali vardı. Elindeki poşetin içinde kıpır kıpır zıplayan balığa aldırmayarak “Temizleyeyim mi yoksa siz mi temizlemek istersiniz?” diye sordu. XY, çok önceden bildiği yanıtı nedense vermekte gecikti. Aklı nedense bir anlığına onu terk etmiş, süpermarketin ortasında onu yalnız bırakmıştı. Az önce büyük bir hevesle seçtiği; o sarı gözlü, mavi yüzgeçli, güzeller güzeli balığın bu kadar hızlı bir şekilde beyaz bir poşetin içine konup ölüme gönderilmesi düşüncesi ruhunu daraltmıştı. “Ev, eve, eve götüreceğim.” dedi kısık bir sesle. “Onu ben de biliyorum.” dedi kadın. “Tasma takıp gezdirmeyeceğinize göre. Temizleyelim mi onu soruyorum. Pullarını, midesini falan…” XY yavaş yavaş kendine gelen bir ayyaş gibi kafasını kadının arkasındaki balık temizleme tezgâhına çevirdi. “Ha, yok, temizlemeyin. Suyun içine koyun. Taze kalsın, akşama daha çok var.” Görevli kadın bu sefer kendisini tutamamış, kahkahayı basmıştı. “Suyun içine değil de buzun içine koyabiliriz. Zaten birkaç saat sonra ölecek hayvan, suyu ne yapsın?” XY sesini çıkarmadı. Sadece gülümsedi. Görevli kadını takip etti sadece. İçi buz dolu poşete konan balığa baktı, poşetin ağzının bağlanmasını, sonra bu beyaz poşetin ikinci bir beyaz poşetin içine konmasını, bu ikinci poşetin üzerine fiyat etiketi yapıştırılışını ve eline tutuşturuluşunu izledi sessizce.

XY, annesinin elinden tutmuş yaramaz bir çocuk gibi hoplayıp zıplayan balığın hareketlerine o kadar alışamamıştı ki süpermarketten çıkıp, uç noktaları likenlerle kaplanmış koyu yeşil kaldırıma ayak bastığında, yüzüne çarpan soluk eylül güneşinin neşesini ve o içinde olmadan da tüm taşkınlığıyla akmaya devam eden hayatın şaşkınlığını; uzun süren bir filmden sonra sinemadan çıkmış gibi çalkantılı bir denge bulma arayışıyla yaşamıştı. Kasadaki kadının yanağındaki kiremit kırmızısını, sırada beklerken kasanın yanına konmuş çikolataları deviren çocuğun yüzündeki soluk pembeyi, çıkıştaki el arabalarını iç içe koyan yaşlı adamın çenesinin altından gülümseyen büyük beni ve yürüyen merdivenlerdeki genç kızın kırmızı mokasenlerini; çok uzun zaman önce yaşanmış ve unutulmaya yüz tutmuş anılar gibi anımsıyordu şimdi. Balık poşetin içinde adeta dans ediyor, ne teslim oluyor ne de uygun bir delik bulup kaçabiliyordu. İçi buz dolu bir balık kaç saat dayanabilirdi ki oksijensizliğe ve soğuğa? Ya da balık için gerçek sorun soğuk değildi de içinde oksijen bulunan suyun azlığı mıydı? Sonuçta akvaryumdaki su da çok sıcak değildi herhalde. Ne olur ne olmaz diye çıktığı kapıdan geriye girip, üst kattaki tuvaletlerden birisine attı kendisini. Bir an önce balığa istediğini vermeli, onu rahatlatmalıydı. Neyse ki tuvalet boştu, “Bu balıkla tuvalette ne yapıyorsun be kadın, çıldırdın mı sen?” diyen bir arsız yoktu görünürde. Lavabonun kenarına koyduğu elleriyle balığın içinde bulunduğu poşetin altında ufak bir delik açıp ne kadar buz varsa bu delikten aşağıya döktü. Ardından da çeşmeyi açıp dış poşetin içine su doldurdu, iç poşetteki deliği büyüttü. Eve gidene kadar balık sorun yaşamazdı herhalde. En azından ölmezdi. İçi su dolu poşetin ağzını kapattığında, balığın eskisi gibi hoplayıp zıplamadığını fark etti. “İyi” dedi içinden, “yol boyunca haytalık yapmaya devam etseydin, kaldırım taşına kafanı vurup oracıkta öldürebilirdim seni.”

XY’nin yüzü gülmüştü. Poşete doldurduğu musluk suyunun içinde sakinleşmiş olan balık, onu da sakinleştirmiş, sabahtan beri zonklayan başının ağrısını unutturmuştu. Annesinin elinden tuttuğu halde hoplaya zıplaya yürüyen küçük kız olma sırası poşetin içindeki buzların arasında ölüme direnen balığın hücrelerinden taşmış; XY’nin eline, koluna, gövdesine ve nihayetinde yüreğine bulaşmıştı adeta. Çok büyük bir iyilik yapmıştı da bunun karşılığında gökler, sıkı yapraklı ağaçların serin gölgelerinin ortasından fışkıran berrak bir pınar bahşetmişlerdi ona. Küçük bir çocukken, ne zaman ailenin başı derde girse ya da evde birileri hastalansa, annesi onun elinden tutar, sabah daha güneş doğmadan evden çıkıp, yakınlardaki bir Budist tapınağına giderlerdi. Nehrin kenarındaki bu tapınağa gelen, her biri başka bir dertten mustarip insanlar, süslü dev kapının az gerisinde satılan uzun boyunlu siyah kaplumbağalardan alır, tapınağın arkasına dolanıp satın aldıkları bu kaplumbağaları nehrin sularına bırakırlardı. Sabahın ilk ışıklarının kırık aynadan yansıyan huzmeler gibi havaya karıştığı o anlarda, XY küçücük göğsünün ortasında, asansör aniden yukarıya çıkmaya başlamış da içi bir tuhaf olmuş gibi, dayanılmaz bir hafiflik hissederdi. XY, kendisi suya düşmesin diye kolundan sıkı sıkıya tutmuş annesinin bu iyilikten aldığı zevki sezer, bir canlıya canını bağışlamanın ya da en azından bağışladığını sanmanın ne büyük bir ruhsal zenginleşme sağlayacağını küçük aklıyla çözmeye çalışırdı. Böyle sabahlardan sonra eve döndüklerinde ise manzara pek değişmezdi. Çanco’nun en iyi liselerinden birisinde Fizik öğretmenliği yapan babası, annesinin bu hareketini alabildiğine küçümser, “Bari çocuğu alıştırma şu saçma sapan hurafelere. Sen cahilsin, yapıyorsun anladık. Çocuğu ne diye kandırıyorsun, kafasını karıştırıyorsun. Ben kızım bilim okuyacak, babasının gidemediği üniversitelere gidip araştırmacı olacak, ileride Nobel alacak diye uğraşıyorum, bir de senin şu yaptığına bak. Hadi yaptığının bir işe yaramayacağını hesaba katmıyorsun, peki ya bir gören olur diye de mi hiç korkmuyorsun? Komşular ne der diye düşünmüyor musun? Fizik Öğretmeni KR’nin çocuğu tapınakta derdine derman arıyor, aklın ve bilimin yolunu bırakmış; yozlaşmış, içi boşaltılmış, hiçbir işe yaramayan geleneklerin peşinden gidiyor demezler mi?” Babası bir başladı mı kolay kolay susmazdı. Ne hafta sonu gazetesindeki eğlendirici bulmacalar ne de öğretmenliğin getirisi olan ve hiç bitmeyen ödev kâğıtları babasının önünde set olabilir, onun yaylı bir sistem gibi hareket eden çenesini durdurabilirdi. Tüm bu laf kalabalığına ve zan altında bırakılmaya rağmen annesi güler geçerdi söylenenlere. Evdeki işlerle ilgilenir, mutfağın sağını solunu siler, çok çok nadiren babasına yanıt verirdi. Her seferinde aynı şeyleri duyduğu için alışmıştı da artık duymaz mı olmuştu yoksa annesinin bildiği ama kimseye söylemediği bir şey mi vardı, XY bu sorunun yanıtını hiçbir zaman öğrenemedi. Bildiği tek şey çocukluğu boyunca –üniversite sınavından birkaç gün önce gidişleri son olmuştu- defalarca aynı tapınağa gittiği ve onlarca kaplumbağaya, birkaç gün sonra tekrar aynı satıcı tarafından yakalanacaklarını bile bile, özgürlük bağışladıklarıydı. Şimdi ise, akşamleyin türlü soslarla bezenmiş halde kocasının, kayınvalidesinin ve oğlunun önüne koyacağı kocaman balığın ömrünü birkaç saat uzatmış olmanın buruk sevincini yaşıyordu. Süpermarketteyken aklına gelen ama bir türlü tam olarak ifade edemediği soru bu sefer net bir şekilde belirdi zihninin boşluğunda: Yaraladığı ceylanın yanına gidip yarasını saran, onun başını okşayan ve ölümünü geciktirmek için çabalayan avcı aslında, kendisi istediği kadar inkâr etse bile, avın ta kendisi olmuyor muydu?    

Acele adımlarla aldı eve giden yolu XY. Ayaklarının altından kaymıştı neredeyse ıslak kaldırım taşları. Taksi tutup daha hızlı gitmek geldi bir ara aklına ama trafiğe yakalanıp tersi bir durumla karşılaşmamak, arabanın içinde beklerken metro inşaatının dev vinçlerinin gürültüsünü dinlemek zorunda kalmamak için vazgeçti. Kafasının karışıklığı ayaklarını da birbirine doluyordu. Sanki iki yıl önce gittikleri o sahil kentinde, gecenin bir vakti yaptıkları plaj yürüyüşündeydi şimdi. Kafasının üstünde yıldızlar, ayağının altında kayıp duran ıslak kum taneleri, karanlıkta bir panterin siyah gözleri gibi parıldayan deniz, uzaklarda zayıf ışıkları ışıldayan balıkçı tekneleri; başı dönmüş, dengesi sarsılmış, biraz endişelenmiş, kendisinin hangi dünyaların arasında kaldığını ayırt edemeyeceği hale gelene kadar bu sarsıntılı bedenine hükmetmesine izin vermişti. Şimdi ise kalbi ikirciklikten çatlayacak halde, sadece göğsünün sol yanında değil de her yerinde atıyordu. Ne olmuştu da bu kadar kısa bir süre içerisinde bu kadar yumuşamıştı içindeki sert kayalar? Balığı yerde çırpınırken gördüğü için mi olmuştu bu? Ya da özellikle bu balık olacak diye ısrarcı davrandığı için mi? Yoksa, balık daha kepçeye girmeden önce aralarında duygusal bir yakınlaşma mı olmuştu? Bu son ihtimali düşününce kahkaha atası geldi XY’nin. Köpek mi ki bu insan duygusal yakınlık hissetsin? Hele ki kendisi, kedileri bile sevmeyen, oğlunun ısrarlarına rağmen eve kedi alınmasına izin vermeyen birisiyken! Süs balığı olsa belki biraz anlardı içindeki bulamacın nedenini ama her zaman aldığı cinsten, sıradan bir …. balığıydı bu. Tamam diğerlerine göre biraz daha dolgun, biraz daha güzel ve alımlı görünebilirdi ama hepsi o kadar. Birdenbire kendisini yaşadığı sitenin giriş kapısında bulunca şaşırdı. İstemeyince ne kadar da hızlı geçebiliyordu zaman, yollar nasıl da kısalabiliyordu yolu unuttuğun zamanlarda! Asansörün zeminine atılmış sigara izmaritleri ve köşeye konmuş iki adet kâğıt kahve kupası başka zamanlarda olduğu gibi sinirlerini zıplatmamıştı bu sefer. Asansörden çıkıp eve doğru adımlarını atarken içinden bir ses eve gitmeyi geciktirmesini söylüyordu. Ev, kararın verileceği yerdi ve mutfağa girdiğinde kafasının karışıklığının sonlanacağından, çıkacak kararın balığın aleyhine olacağından endişe ediyordu. Uzun yolculuklarda uykuya daldığında, yolculuğun bitmemesi –varılacak yerde kendisini bekleyen daha rahat bir yatak olmasına rağmen- için yüreğinin derinliklerinde hissettiği türden arzuya benziyordu bu.

Anahtarı deliğe sokup çevirdiğinde artık dönülmez bir yola girdiğinin farkındaydı XY. Sandalyenin kenarına bıraktığı terliklerini giyer giymez mutfağa yöneldi. Poşet, içindeki su boşaltılınca patlak bir balona, hatta ezik büzük bir deriye benzemişti. Sıkı sıkı tuttuğu balığın bir gevşeyip bir kasılan bedeni kış günlerinde nadiren girdikleri küçük odadaki nemli döşeği andırıyordu. XY’nin gözü istemsizce kaydı aşağıya doğru, parmaklarının arasında kıpır kıpır oynamak için can atan ama ıslak poşetten dolayı ne gövdesi ne de gövdesini kaplayan o güzelim pulları görünen hayvanın cüssesinin büyüklüğünü hesap etti kafasının içinde. Bu irilikte bir balığı parçalamadan pişirecek bir tenceresi var mıydı ki? Olmazsa komşulardan alırdı, daha önce yapmadığı şey değildi ne de olsa! Şimdi halledilmesi gereken ilk iş bu balığı öldürmekti. Bir kere öldükten, yani balık da geri dönüşü olmayan yola girdikten sonra, her şey, hem de her şey çok daha kolay olacaktı. Başparmağının altında kesik bir damar gibi titreyen yüzgeçleri biraz daha sıktı. Balığın gözü, ıslak poşetin altından az çok belli oluyordu, iri bir misket gibi parlıyor, ortasındaki siyah nokta suçlayıcı imgelerle dolup taşıyordu. “Göz kapağı da yok ki kapatıversin zavallı hayvan!” diye geçirdi içinden. Kendi gözünü kapattı bu düşünceden sonra, eliyle yokladığı poşeti mutfaktaki lavabonun ortasına yerleştirdi. “Burada uslu uslu kal, yavaş yavaş öl, tamam mı? Senin diğer balıklardan bir farkın yok. Akşama benim ve ailemin karnını doyurarak, oğlumun ödevlerini daha hızlı yapmasını sağlayarak, kayınvalidemin benim hakkındaki olumsuz düşüncelerine dev bir darbe vurarak ve en çok da kocalık görevini yapmamak için türlü bahaneler uyduran kocacığımın aklını başına getirerek bu dünyaya geliş amacına fazlasıyla ulaşmış olacaksın.” Bu sırada farkında olmadan kendi gözlerini açmıştı XY. Balığın gözünü aradı kendisini inkâr ede ede ama bulamadı. Ellerini hafifçe gevşetti, hareketsiz kalmış olan balığın bu ani durgunluğu XY’yi inandırmamıştı. “Hiçbir balık elle sıkıldığı için ölmez.” dedi sesine alaycı bir kıvrım vererek. Poşeti iki ucundan tutup ağzı aşağıya gelecek şekilde salladı. Balık, döne döne, tıpkı yüksekten havuza atlayan profesyonel yüzücüler gibi düştü lavabonun gri zeminine. Solungaçları inip kalkıyor, kuyruğu belli belirsiz oynuyor, gözleri kar tanesi gibi bir solup bir parıldıyordu. “Gücü tükendi herhalde, birazdan ölür.” dedi içinden. Buzdolabının kapısını açıp sebzeleri çıkardı. Ortasında Tom ve Jerry resmi olan küçük leğenin içine elindekileri boşalttı. Leğenin altını balığa dokundurmamaya özen göstererek –tekrar canlanacak diye korkuyordu- leğenin içine su doldurdu ve iyice ağırlaşan leğeni lavabonun yanına, pencereyle bulaşık selesi arasında kalan yere koydu. Akşama daha çok vardı. En iyisi salona geçip biraz oturmaktı. Ellerini bulaşık sepetinin köşesindeki beyaz havluya silip mutfağı terk etti ama kapıdan çıkarken yine de kendisini alamadı, dönüp baktı balığın uslu durup durmadığına. Hoş, neden endişelendiğini kendisi de bilmiyordu. Ne yapacaktı balık, kanatlanıp uçmayacaktı ya!

Salondaki L şeklindeki koltuğa uzandı, sehpanın üzerine koyduğu çantasından telefonunu çıkardı. Bir iki arkadaşından gelen mesajlara sırf yanıt vermiş olmak için gülücükler gönderdi. Canı hiç de birileriyle konuşmak, ezelden beri mutsuz yaşamaya alışmış arkadaşlarının gündelik şikâyetlerini dinlemek istemiyordu. Aklına kocasını aramak geldi ama ararım da açmaz sonra yüreğim gereksiz yere sıkışır diye vaz geçti. Şu hayatta yanıtsız bırakılan mesajlardan, geri dönülmeyen aramalardan, kısacası takılmamaktan, varlığıyla yokluğu bir kabul edilmekten, yokluğunda özlenilmemekten, varlığında rahatsızlık duyulmasından daha utanç verici, daha yerin dibine geçirici ne olabilirdi? Kocasıyla da ilişkisinde son zamanlarda bunu hissetmeye başlamıştı. Özellikle son bir hafta içinde, yani o ateşli sevişme akşamından sonraki günlerde, kafasında kurup kurup bozduğu oyunlar, bir punduna getirip kocasının ilgisini çekme ve ona kendi kafasında geçen şeyleri anımsatma girişimleri, fazlasıyla vaktini alır olmuştu. Neredeyse günün yirmi dört saatini, nasıl yapayım da o akşamı kendime bir daha yaşatayım, nasıl yapayım da kocamı tekrar bana âşık edeyim, ne yapayım da o gecenin bir rastlantı değil de uzun sürecek bir yangının ilk kıvılcımı olduğunu ona bir daha asla aklından çıkmayacak şekilde anlatayım? Bunun bir yöntemi var mıydı bilemiyordu ama mutfakta yavaş yavaş ölen balık bu tereddütlü sorulara bir yanıt vermek için çırpınıyordu. Balık aklına gelir gelmez kuyruğunda sallanan sorular da dökülüverdi XY’nin başından aşağıya. Neden süpermarketteki görevliden rica etmemişti balığı temizlemesini? Hadi balığı canlı aldı, neden yolda ölmesin diye poşete su koymuştu? Hiçbir şey yapmasaydı balık çoktan vermişti son nefesini. Balığı iki defa ölümden kurtardıktan sonra şimdi neden onu lavabonun ortasında ölüme terk etmişti? Bütün bunların, bu tereddütlü ve ikircikli tavırların kocasının aşkını geri kazanmakla ne ilgisi vardı? Var mıydı? Yoksa tüm bu hafakanlar kendi kafasının, kendi takıntılı aklının, direksiyonu kilitlendiği için kontrolden çıkmış bir üçteker gibi kendi etrafında dönen şapşal hayallerinin kaçınılmaz bir sonucu muydu? En kötüsü de ne zaman aklı bu derece karışsa, ne zaman yaptıklarıyla yapmadıklarının muhasebesine girişse, bu muhasebenin sonucunda kendisini ezilmiş ve geride bırakılmış hissetse, ne zaman yaşadığı hayatın kendisine ait değil de dışarıdan ithal edilip üzerine giydirilmiş bir sahtekârlık olduğuna inanmaya meyil gösterse; çözüm olarak kaçabildiği tek nokta kendi elleriyle kendisini tatmin etmek oluyordu. Uzun ince parmaklarının dokunduğu her yer, kocası tarafından ihmal edildiği için kurumuş bir bahçeye dönmüş o güzelim teni, uzun süren kuraklık döneminden sonra hayata dönüyor ve canlanıyordu. Bir çeşit intikam alıyordu XY; aklının eremediği, değiştiremediği ve değiştiremeyeceğine inandığı, kendisine büyük gelen hayattan. Ne kadar büyük olursa olsun her zaman için bir çıkış noktası vardı kendisi için. Kocası ve oğlu gündüzleri evde olmazdı. Kayınvalidesi de sık sık dışarı çıkar olmuştu son zamanlarda. Böyle yalnızlıkların ona getirdiği iki şeyden birisi suçluluk duygusu oluyorsa diğeri bu suçluluğu bastırmak için icat ettiği kendi kendisini tatmin etmek oluyordu. Bir kere de o yola girdi mi, namluda ilerleyen kurşun gibi durdurulamaz bir eylemin içinde buluyordu bedenini. Suçluluk duygusu ve zevkperestlik, kendi yarattıkları fasit dairede göğe doğru uzanan bir spiral gibi şiddetini arttırıyor, içinden çıkılmaz bir döngünün yıkıcılığını getiriyordu. Böylesi döngülere kapılıp aklını ve bedenini ellerinin hünerine terk ettiği zamanlardan sonrasında ise, yani o tensel zirveye ulaşıp yorgunluktan bitap düşünce derin bir pişmanlık sarıyordu ruhunu. Sanki ayıp bir şey yapmış gibi, suçu yanlış yerde arayıp yanlış kişiyi idam etmiş gibi, kendi kendisini mağdur ilan edip mağduriyetin hem avcısı hem de kurbanı olmuş gibi ciddi olamayacak kadar laçka, şaka olamayacak kadar da gerçekçi bir duygu bataklığının ortasında buluyordu ruhunun en rafine olmuş, en kırılgan halini. Karanlık bir gölge üzerine çöküyor, özgür iradesine el koyup varlığını esir ediyordu. 

DEVAM EDECEK

在电动车流中自杀

"Bir Eylül Sabahı" adını verdiğim öykü seçkisindeki ilk öykü olan "Bisiklet Şeridinde İntihar Denemeleri", Çin'deki bir edebiyat dergisinde yayımlandı. Devamı gelecek... 

 Çince yayımlanan ilk öyküm oldu bu. Kitabın kendisi ne zaman yayımlanır bilemiyorum. Sırada başka dosyalar olduğu için bekletiyorum. "Buz" yayımlanmak üzere, sözleşme imzalandı. "Tokcay'ın Son Günü"nü Ve Yayınevine gönderdim, yanıt bekliyorum. "Uçurum" romanı ise içlerinde en eskisi olmasına rağmen beklemede. "Tokcay'ın Son Günü" yayımlandıktan sonra "Uçurum"la uğraşacağım. 

5. Bölüm: Bir Güzel Orman

Hayattaki en güzel şeyler hangi nedenden dolayı güzel olduklarını anlayamadığımız şeyler değil midir? Bilmek istemeyiz güzelliğin arkasındaki nedeni, korkarız bir nebze; bizden o güne kadar saklanmış olan sırrı öğrenirsek etkisi altında yaşamaktan memnun olduğumuz sihrin bozulacağından, aynı deneyimden eskisi gibi haz alamamaktan, daha önce hayatımıza anlam katan inceliğin sıradanlaşıp basmakalıp hale gelmesinden ve en çok da bu gizemin başkaları tarafından da öğrenilip güzel olanın sıradanlaşmasına yol açmasından endişe ederiz. Bunu öyle sinsice, öyle akıl dışı bir zeminde arzularız ki kimi zaman görmek istemediğimiz bu gerçekçi gerekçelerin hışmına uğrayıp hayatımızın yörüngeden çıkmasına, tıpkı rezil olacağını bildiği halde yine de zil zurna sarhoş olana kadar içen adam gibi izin veririz. Sırf bu yüzden, çözümlendiğinde temel elementlere ve bu elementleri birbirine bağlayan basit denklemlere dönüşecek olan o girift muammalar, o pırıltılı tılsımlar, o yakamozlu geceler, bir daha yaşanmayacağına emin olduğumuz o muhteşem hayat hikâyeleri, imrene imrene kendimizi tükettiğimiz özgürlük destanları mutluluk düşkünlüğümüzün ve zevkperestliğimizin kurbanı olurlarken azıcık da olsa gocunmayız. Boticelli’nin baktıkça insanda daha çok bakma isteği uyandıran Venüs’ün Doğumu tablosundan, Mozart’ın en miskin insanın içinde bile kıpırdanmalara neden olan ritmik melodilerinden, Mimar Sinan’ın sonsuz güzellikte bir imza gibi İstanbul’un göbeğine işlediği Süleymaniye’sinden, Nazım Hikmet’in Yaşamaya Dair şiirinden veya Marquez’in Boğularak Ölenlerin En Yakışıklısı’nda yarattığı o hikâye-ötesi tılsımlı dünyadan bahsetmiyorum sadece; daha insani, daha evrensel, daha derin duygulardan bahsediyorum. Âşık olduğun kadının kusurlarını görememekten mesela, içinde aşkın olmadığı bir hayatı anlamsız ve çekilmez görme nankörlüğünden, gerçekleri söyleyebilmek için sarhoş olmayı beklemekten ve her ayıldığında suçu alkole atıp özenle seçilmiş kelimelerin yardımıyla özür dilemekten –karşı taraf bu kelimeleri aynı özenle okumayacak olsa da-, iyilik yapınca iyilik bulacağını ummaktan, başına gelen her beladan sonra çektiğin acıların daha önce yapılmış bir kötülüğün diyeti olduğuna inanmaktan, seni öldürmeyen her şeyin mistik bir yönlendirmeyle seni güçlendireceğini zannetmekten, doğup büyüdüğün toprakları tüm olumsuzluklara rağmen, kayıtsız şartsız sevmek zorunda olmaktan, üzerine bir de uzun süre ayrı kalınca özlemekten, özlemiş gibi görünmekten, özlemiyor oluştan ve bu gamsızlığa rağmen özleniyor olmaktan dolayı suçluluk duymaktan bahsediyorum…

Pasaportumdaki Türkiye mührüne baka baka –baktıkça soru işaretine dönüşüyor mührün silik silüeti- geniş alandan geçip bavul nakil bantlarının olduğu kısma geçiyorum. Uçaktayken okuduğum kitaptan kalan kelimeler patır patır dökülüyorlar ayaklarım yere değince, tıpkı topraklanınca bedenden akıp giden elektronlar gibi karışıyorlar dünyanın derinliğine.  “Hayat duygusallık kaldırmıyor, Selim!” diyen ve bunu derken kıs kıs gülen bezik gözlü eski bir dostun yüzü beliriyor gözlerimin önünde. Etrafıma bakıyorum anıların ve düşüncelerin oluşturduğu girdapta boğulmamak, gerçekliğin zayıf da olsa bir dalına tutunup evrene hak ettiği hayranlığı besleyebilmek için. Kollarında otomatik silahlar taşıyarak gezinen polisleri, tekerlekli çantalarını köpeğini yürüyüşe çıkarmış çıtı pıtı hanımlar gibi arkalarından sürükleyen hostesleri, Arap turistlerin yüzlerce kiloluk bavullarını taşımak için sıraya girmiş bıyıklı ve göbekli –bizden!- hamalları, kutsal topraklardan döndükleri için olsa gerek yüzlerinde mübarek bir gülümsemeyle ağır adımlarla –yaşlılıktan mı yoksa Kabe’yi birkaç gün önce ziyaret etmiş olmanın ağırlığını omuzlarında taşıdıkları için mi bilemiyorum!- ilerleyen sakallı amcaları ve bembeyaz başörtülü teyzeleri, annelerinin elinden kurtulup hoplaya zıplaya uzaklaşan zıpır çocukları, bu çocukların peşinden koşan telaşlı babaları, dipleri siyah uçları sarı saçlarını savura savura koşar adımlarla ilerleyen genç kızları, gözlerindeki arzuyu saklama ihtiyacı hissetmeden bu kızları baştan aşağı süzen parlak saçlarını geriye doğru taramış delikanlıları; hepsini, hem de hepsini, Monet’nin dev bir tablosuna –şimdi tablodan çıkıp benimle konuşacaklarmış duygusuyla- bakar gibi uzun uzun, biraz hayranlık biraz da kıskançlıkla gözlemliyorum…

Devamı yayımlanacak romanda... (Bölümler bir hafta boyunca sayfada kalıyor, sonrasında başlangıçtan birkaç paragraf dışındaki kısımlar siliniyor.) 

4. Bölüm: Müteahhit Ahmet

Evin arkası çıplak bir tepe olduğu için, yatarken perdeyi çekmeyi unuttuğumu sabah uyandığımda ancak fark edebildim. Gün ışığı, açık bulduğu kapıdan içeri girip evde ne var ne yoksa dağıtan vahşi bir ayı gibi çullanmıştı üzerime. Zar zor açtım gözümü, erimiş balmumu gibi yapış yapış olmuş kirpiklerim uçlarına renkli balonlar takılmış ince çubuklar gibi tiril tiril dans ediyorlardı. Bir elimle gözümü ovuştururken diğer elimi belime destek verip yataktan doğruldum. Yumuşak döşeğin ortasında, vücudumun meydana getirdiği çukurun en dibindeydim. Sanki birisi üzerime bastırmış da olduğum yere ağır ağır gömülmüşüm. Babam nasıl yatıyormuş bu yatakta Alla’şkına! Tevekkeli değildi beni her gördüğünce belim ağrıyor diye yakınması rahmetlinin. İnsan böyle bir yatakta uyur da belini ağrıtmaz mı? Zaten laf dinlemezdi, yaşlanınca iyice inatçı olmuştu. Benim alıp işçilerle köye gönderdiğim ortopedik döşek evin altındaki odunlukta duruyor. Kurtlanmış sağı solu, çürümeyen yerlerini de rutubetten dolayı mantar kaplamış. Temizlesem bile kokusundan uyutmaz adamı geceleyin. Vay, vay, vay, nasıl da büktü belimi. Babamın yatağında bir gece yattım, babam gibi oldum. Yavaş yavaş, ağır bir yükü taşıyan vinci taklit edercesine doğrultuyorum belimi. Kapının askısına astığım pantolonu ve gömleği hızlıca üzerime geçiriyorum. Telefonu yatarken kapatmıştım, tam açacaktım içeriden bir ses geldi.

“Uyandın mı abi?”

Derya’nın sesiydi bu. Yanıtını öğrenmek için değil de sessizliği bozmak için sorulmuş bir soru olduğu belliydi. Rahmetli annemin beni kapıdan içeri girerken gördüğünde “Geldin mi oğlum!” demesi gibi.

“Derya, ne zaman geldin sen?”

Yatak odasından çıkıp hole geçtim. Salonun kapısı da, diğer odanın kapısı da kapalıydı. Mutfak tezgâhına, sarı bir leğenin içine domates, salatalık ve biber konmuştu.

“Çok geç geldim abi. Sen uyumuştun ben geldiğimde.”

Salonun kapısı açıldı. Derya, üzerine alelacele geçirdiği hırkanın sağını solunu çekiştirerek çıktı kapıdan. Başında annemin yazmalarından birisi, kenarları pembe oyayla işlenmiş, tepesinde solgun bir gül resmi olan. Bendeki uyku mahmurluğunun kırıntısı bile yoktu onda. Sanki saatler önce uyanmış, elini yüzünü yıkamış, sabah sporunu yapmış, dinç bir şekilde eve geri gelmişti.

“Başımız sağ olsun”

Hiç beklemediğim bir şekilde bana yanaştı, önce elimi tuttu, sonra da kucakladı. Yüzüne yakından bakınca seçebildim, gözlerinin altındaki soluk karartıları. Derya, en son ne zaman benimle konuşmuştu ki? Telefonda ettiğimiz kavgaları, kısık sesiyle savurduğu tehditleri, ağlamaktan anlaşılmaz hale gelen laflarını biliyorum ben en çok. Anamın babamın hatırına susuyorum diyerek bitirmek istediği ama bir türlü bitiremediği uzun cümleleri var bir de aklıma kazınmış olan. Şimdi karşımda bu halde, kedisi ölmüş çocuk gibi dikiliyor oluşu, fırtına öncesi sessizlik değilse neydi. İnşallah yanılıyorumdur, inşallah. Yüzüne bir daha bakıyorum dikkatle, intikam arzusundan eser yok, tam tersine elinin tersiyle silindiği için gözünün altından başlayıp elmacık kemiklerine doğru uzanan, hafif ışıltılı, saydam ıslaklıklar var.  

“Ağladın mı sen?”

Sesini çıkarmadı. Omuzlarıma ellerini koyup kendisini geri çekti. Islak gözleri karanlıkta parıldayan boncuklar gibi parıldadı bir anlığına. 

“Biraz. Televizyon dolabının altındaki çekmecede eski albümlerden birisini buldum. Uyandığımdan beri onlara bakıyorum. Çocuklar uyanmasın diye de elimle ağzımı burnumu tuttum sürekli.”

Kıyışık kalan kapıdan içeriye baktım. Pencere kenarındaki çekyatın üzerinde Süleyman’ın kafası görünüyordu. Yanında da kardeşi Hüseyin vardı. Televizyon tarafında kalan diğer çekyatta ise yüzüstü yatan Şule’nin kıvırcık saçları yayılmıştı sarı çarşafın üzerine.

“Yengen nerede?”

Bir elimle diğer kapıyı hafifçe iteledim ama Fadime bu odada da yoktu. Teyzemle eniştem yatıyordu büyük yatakta. Diğerinde de dayımın oğlu.

“Bahçeye indi galiba. Baksana domates biber toplamış, getirmiş mutfağa. Suyu açayım da sebzeler ölmesin diyordu.”

Devamı yayımlanacak romanda... (Bölümler bir hafta boyunca sayfada kalıyor, sonrasında başlangıçtan birkaç paragraf dışındaki kısımlar siliniyor.) 

3. Bölüm: Sadık Dost

Tüneli de geçtik, akşam yemeği için nerede mola vereceğiz acaba? Ben çok acıkmadım ama Ayşegül acıkmıştır. Öğlen yemeği de yememişti, telefonda sağa sola babamın vefat haberini vermekten vakit bulamamıştı. “Hava kararsın öyle duralım” demişti şoför ilk sorduğumda. “Akşam namazını da halletmiş oluruz, bir de onun için durmayız.” Tecrübe böyle bir şey işte, senin aklının ucundan bile geçmeyen ayrıntılar işin ustasının aklında yerlerinden milim oynamayan taşlar gibi sabitlenmişler. Çırağın ustasına saygı duymasının nedeni de tam olarak budur. Böyle bildik biz yıllarca, böyle talim ettik ustamızın yanında, sevmesek de istemesek de yaptık denileni. Bizim dükkândaki yeni çocuğa da anlatabilsem keşke bunları. Aklı bir karış havada çocuğun, her gün kasaplık mesleğini yeniden keşfetmekle meşgul. Bıçağı tutmayı bile öğretemedim üç ayda, hâlâ “Ama usta, bu şekilde daha rahat” diyor. Benim de aynı yollardan geçmiş olduğumu, aynı hataları yaptığımı ve tek dileğimin onun zaman kaybetmeden bazı kısa yolları öğrenmesi olduğunu kabullenemiyor. Gururuna mı yediremiyor nedir! Demişti İbrahim Hoca, üniversite mezunundan kasap çırağı mı olur diye. Sonra da eklemişti, “Usta-çırak ilişkisi şeyh-mürit ilişkisi gibidir. İmtihanlara dayanabilmesi için çırağın ustaya itaati, ustanın çırağa itimadı elzemdir.” Ne yapayım, almayacaktım ama vicdanım dayanamadı.  Çocuk işsiz, “iki yıldır atama bekliyorum” diyor. “En azından beklerken biraz para girer cebime” diye de ekliyor mahzun mahzun bakarak. Mesleği geçici gördüğü için belki de bu cebelleşme. Çok düşünmeyeceksin bu işte, bisiklet sürüyorken pedalları çeviren ayaklara bakmamak gibi ya da ne bileyim yerleri süpürürken dükkânın en dip köşesinden başlamak gibi… Yok ama, zorlanıyor, beceremiyor yani. Sonradan fark ettim, yaşken eğilmemiş ağacı büyüyünce eğmeye kalkınca kırılıyor hemen, ağır hasara uğruyor ağaç. Sadece ağaç mı, çevresi de tarumar oluyor! Hayır, dünyanın neresinde görülmüş böyle zahmetli bir usta-çırak ilişkisi? Yapmasını istediğim her şey için, hiç gereği olmadığı halde nedenini, nasılını, ilerisini, gerisini izah etmem gerekiyor. Yap işte, ustam öyle istiyor de ve yap. Ne kadar zor olabilir ki en basit emirleri yerine getirirken sorgulamamak, vardır bir hikmeti deyip tüm kalbinle işin içine dalmak ve ihlasla çalışıp en mükemmel sonucu elde edene kadar ülfete teslim olmamak, tekamül etmek yani, kendine galip gelerek ve nefsini aşarak…

Otobüsün içi karanlık, bizim köyden olup İstanbul’da yaşayan ve rahmetli babamı tanıyan kim varsa bindirdik arabaya. Gençler pek tanımıyorlar yaşlıları, o yüzden yolcuların büyük bir çoğunluğu işi gücü olmayan emekli takımı. Hiçbirinin de acelesi yok. Derya boşuna dertleniyor Selim hakkında. Ne olursa olsun, babamızdır, atamızdır, Allah’ın nazarında çocukları olarak mesuliyetimiz vardır kendisine karşı. Selim gelmeden olur mu hiç? Ne yapsın çocuk, Hızır Aleyhisselam mı ki ışınlansın buraya! Eldeki imkânları sonuna kadar zorlayıp babasının cenazesine katılacaktır muhakkak. O köye varana kadar da bekleteceğiz babamızı. Köy camisinin morgu yokmuş. Olsun, ilçedeki morgda tutarız. Hem Dutluklar köyünün morgu var diye biliyorum. Oraya da götürebiliriz, daha yakın olur. İsteyince çözüm bulunuyor, yeter ki Allah’ın rızası olsun yaptığımız işte.

Devamı yayımlanacak romanda... (Bölümler bir hafta boyunca sayfada kalıyor, sonrasında başlangıçtan birkaç paragraf dışındaki kısımlar siliniyor.) 

2. Bölüm: Leb-i Derya

İnsanlar zannediyor ki ne kadar fazla sayıda uçarsan içindeki uçuş korkusunu o kadar yenersin. Sonra istatistikler verirler uçuş korkusunun ne kadar irrasyonel olduğuna dair. “Bak” derler, hiçbir şeyden korkmadıklarını ima eden o cesur bakışlarıyla karşısındakini ezerek, “kaldırımda yürürken acemi bir sürücünün kullandığı bir arabanın altında kalma ya da California sahillerinde yüzerken köpek balığının dişleri tarafından parçalanma olasılığın çok daha yüksek. Madem öyle; denize girme, yolda yürüme, evinden bile çıkma. Hatta ne biliyor musun? Yerfıstığı alerjisinden ölme olasılığın…” Öncelikle şunu kabul etmek lazım ki bu istatistikler bir birey olarak beni hiç ilgilendirmiyor.  Yolda yürüyen milyonlarca insandan birisi değilim ben, ne California sahilinde yüzmem mümkün ne de bu yaştan sonra vücudumun yerfıstığına karşı alerji geliştirmesi. İlkokula giden iki çocuğun annesiyim ben, kocası asılsız bir iftirayla hapse atılmış bir eş, babasını yeni kaybetmiş bir kız evlat, iki abisi ve bir erkek kardeşi tarafından her işe koşulmuş ama asla takdir edilmemiş bir kız kardeş, kocasının durumu yüzünden işinden atılmakla tehdit edilen deneyimli bir reklam şirketi çalışanıyım. Bana ne milyonlarca insandan! O milyonlarca insan da teker teker, hatta yeri geldiğinde beşer onar ölüyor zaten, ölmüyorlar mı?

Yoga derslerinde tanıştığım kalite kontrol müdürü Aslı da benimle aynı fikirdeydi. Ne zaman birisi ona “amma da abarttın, korkulacak bir şey yok” derse hemen parlar, nereden geldiğini kimsenin anlayamadığı benzetmelerle muhatabını olduğu yere mıhlardı. Şimdi yanımda olsaydı “Aynı mantıkla düşünürsek kimsenin piyango bileti almaması gerekirdi canım. Ama bak dışarıya, Nimet Abla’nın dükkânının önü yaz kış kalabalık. İnsanların gerçeğe değil umuda ihtiyacı var, sayıların soğuk dünyasına değil sevgi dolu bir kucağın sıcaklığına ihtiyacı var. Sayıların ve grafiklerin gerçeğin üzerini örtmek ya da en azından gerçek olanı bükmek için kullanıldığında ne kadar işe yarar araçlar haline dönüşebileceğini, az buçuk mürekkep yalamış herkes bilir” derdi. Evet Aslıcığım, yerden göğe kadar haklısın. Herkes bilir ama benim gibi mesleği insanları kandırmak olan yıllanmış bir reklamcı hayli hayli bilir. Sizin gerçek dediğiniz şey zaten kendiniz dışındakileri etkiniz altına almak için uydurduğunuz yalanlar değiller mi? Herkes kendi yalanının en az yalan olduğunu savunuyor. Gerçeklik dediğiniz şeye sadık kalma konusunda ısrarcı olan herkes, kendi inandığı değerleri başkalarına dayatmak isteyen bir despota dönüşmüyor mu kısa bir süre sonra? Kavga da buradan doğuyor zaten. En doğruyu değil de en az yanlış olanı arıyoruz, en doğruya ulaşacağımız umudunu çoktan yitirmiş olduğumuz için. Buna rağmen, mütevazı takılıp karşılıklı barış ilan edeceğimize, istismar edebileceğimiz zayıf noktalar arayarak geçiriyoruz değerli vaktimizi. Bir delik buluyoruz ve bulduğumuz bu deliği genişletip içine hayatı yaşanmaz kılan her türlü çöpü dolduruyoruz. Bunun adı da entelektüel tartışma, hakikati arama ya da aklın rehberliği oluyor. En komik kısmı da ölçüt olarak da işe yararlığı, hızı, kârı, kendi yarattığımız sınırlar içerisindeki sözde barışı kullanıyor oluşumuz. Oysa, bu ölçütler de aynı yanlış sistemin getirisi değiller mi? Hepsi ilerlemeye, özgürlüğe, bilime, paraya, akla ve daha pek çok gerçek dışı şeye imanın sonucu değiller mi? Ben böyle konuşunca susturur beni Selim, “Ablam olmasan o postmodern ağzına öyle bir çarpardım ki bir daha boyunu aşan konularda yorum yapmazdın.” der. Şaka yapar belki ama o şakanın arkasına saklanmış olan bilim insanı despotluğunu sezerim ben, sezer ve susarım.    

Devamı yayımlanacak romanda... (Bölümler bir hafta boyunca sayfada kalıyor, sonrasında başlangıçtan birkaç paragraf dışındaki kısımlar siliniyor.) 

1. Bölüm: Akl-ı Selim

                                 

Ağzımın içindeki kaygan boşluğa doğru hızlıca giriverdi dilimin ucu. Biraz daha zorlayınca, damağın yumuşak dokusuyla özdeşleşmiş minik oyukta; ortası sert, kenarları keskin, dışı hafiften tortulu, kökü çok da derinlerde olmadığından olsa gerek her dokunmada kurşun kalemin tepesindeki silgi gibi sallanan bir dişe rastladım. Bastırırsam daha da dibe saplanır diye -İnsan bu, kaygı nesnelerini kendisi seçmiyor ya! Bilakis, kaygı nesneleri ne yapıp edip onu buluyor. Yalan mı?- endişelendiğim için, dilimin ucunu o pürtüklü sertliğin kenarına usulca sürttüm. Kilitli bir kapıyı açmak için kasayı kanırtan demir bir levye gibi zorladım iki dişin arasında kalmış damağın çeperini. Dişin jilet keskinliğindeki kenarlarının dilimin ucunda bıraktığı tuzlu acılara aldırmayarak devam ettim bu umarsız girişime. Öyle ki, ağzımın içinin iğrenç bir çürük kokusuyla –ıslak bırakılmış soğanların ya da kapının menteşesinde ezilerek ölmüş bir kertenkele yavrusunun hafızalardan onlarca sene silinmeyen kokusu- dolmasına aldırmadım. Ne pahasına olursa olsun sökmeliydim o oynak dişi saplandığı bataklıktan, çıkarıp atmalıydım ağzımdan.

İyi ama daha önce neden rahatsız etmedi bu diş beni de şimdi, aldığım her solukta birileri tarafından izleniyormuşum hissinin ciğerlerimi gere gere şişirdiği zifiri karanlık bir zaman diliminde başıma bela oldu bu meşum şey? Bu soru bir kenarda duracak olsa diğerleri -ihmal etmekten ahmaklık derecesinde zevk aldığım ve zevk aldıkça akademik bilincimden hicap ettiğim- sırayla üzerime çullanacaklardı, farkındaydım durumun vahametinin. İnsan kötü bir niyeti olmadığı halde neden kötü bir niyeti varmış gibi algılanmaktan endişe duyar? Ya da bu endişenin insanın içine ilmek ilmek işlenmesi o insanı ezmenin, onu ürkek bir tavşan haline getirmenin ilk adımı mıdır? En ıssız tekbaşınalıklarında işlemiş olduğu tüy sıklet suçların bile bir gün yüzüne vurulacağını düşünüp, bu gerçekleştiğinde “İyi ama yeryüzü denen bu müşevveş cehennemde kim masum ki ben masum olayım!” diyeceği ânın provasını kırık aynaların karşısında saatlerce yapar. Belki de kötü niyet, tüm o saklanma çabalarına rağmen tam anlamıyla saklanamadığı için kızıl ateşini değil de belli belirsiz dumanını salıyordu zihnin sonsuz genişlikteki ormanına. Beyin ve bilinç arasındaki o bulutsu ayrım olmasaydı, yani kandırmaktan hoşlanan beyinle kandırılmaktan hoşlanan bilinç milyonlarca yıllık evrimsel süreçte birbirleriyle kardeşçe geçinmeyi öğrenmemiş olsaydı; din gibi, millet gibi ve hatta sanat gibi masalsı diyarlar var olabilir miydi? Ah insan, dokunduğu her şeyi aynaya çeviren o kurnaz bencillik abidesi! Havaalanındaki şüpheci polis memurunun çizgi gibi gözleri, telefonumu karıştıran görevlinin müstehzi bakışlarını gizlemek için kurguladığı muhtelif tebessümler, yanı başıma dikilen omzu tüfekli askerin çocuksu yüzüne yakışmayan ciddiyet, valizimi alırken geç kaldığımı iddia edip arkamdan çemkiren tıknaz güvenlikçi, sabırsızlıkla beni bekleyen iki arkadaşımın yüzlerinden okunan çengeli uzun soru işaretleri... Bütün bunlar silinecek mi hafızamdan eğer dilim, toprağı yarıp ağacı kökleriyle birlikte söken bir kepçe makinesi gibi o uğursuz dişi yerinden sökebilirse? Ya da?..  

Dilimin ucunun kızardığını, aşırı derecede hassas hale geldiğini ve kızgın demire dokunan su damlası gibi patlayarak geri sıçradığını hissedebiliyordum. Vazgeçmeye ramak kalmışken alt damağımla dilim arasında sert bir şeyin yuvarlandığını fark ediyorum. Bir tavla zarı ya da küçük bir misket gibi dolanıp duruyordu ağzımın ılık boşluğunda, ne dudaklarıma yanaşıyordu ne de boğazıma, ne de sıradan bir diş gibi davranıp duruyordu olduğu yerde. Kendisine yeni bir yörünge bulmuş bilinçsiz bir gök cismi gibi tavaf ediyordu meçhul bir merkezi. Belki de tam tersine, yeni bir merkez arıyordu başıboş kalmış yörüngesine. En sonunda ben de dayanamadım, soktum parmağımı ağzıma. Başparmağımla işaretparmağım arasına sıkıştırıp çekerek aldım miadını çoktan doldurmuş olan bu çürük dişi. Kenarları keskin, kökü kırmızı, geri kalanı kararmıştı, bir taş parçasından çok zifte bandırılmış bir kurşun eriyiğine benziyordu. Avcumun ortasına alıp sıktım onu, bana bunca acıyı yaşatan ufacık varlığın basit bir el hareketiyle gözden kaybolabiliyor oluşu kolay yoldan memnun etti beleşe tatmin olmak isteyen ruhumu. Ağzımın içini dolduran o müstekreh kokunun, bulduğu oluktan fışkıran tazyikli su gibi çıkıp bedenimden çıkıp gittiğini de o anda hissettim. Öyle rahatlamıştım ki bedenime yayılan gevşemeyle güneş damlalarının pencereden sızıp konik huzmeler halinde üzerime yağdığını yeni fark edebilmiştim. Kirpiklerim gölge olup esir askerler gibi gözlerime seriliyorlardı ve ben bu cümbüşü çok gerilerden, kraliyet ailesine ayrılmış olan arkadaki hususi balkondan izlemekle müşerref edilmiştim. Aman efendim ne büyük bir onur bu, ne muazzam bir tertip! İyi ama neredeydim ben, ne yapıyordum burada, saat kaçtı, Kate neredeydi, Cem, peki ya Cem!?? Cem’in öksürüğü geçmiş miydi? Yumruk halindeki elimin bağ parmağıyla Kate’in sırtını aradım, bulamadım. Bulabilseydim kalçasına inecektim, sonra komşunun bahçesine dadanan çocuklar gibi üzerinden atlayacak, gecenin sıcağıyla hamur gibi yumuşamış karnını okşayacaktım. Olmadı bunların hiçbirisi, çünkü Kate yoktu yanımda. Avcumda tuttuğum dişi iyice sıkıp derimi acıtana kadar sessizce bekledim. Pencereye yanaştım, sol elimin yardımıyla küskün bir çocuk gibi kendine doğru büzülmüş olan sağ elimi açtım. Oradaydı evet, simsiyah bir elmas gibi parlıyordu avcumun ortasındaki diş. Güneş ışığının rengi değişmiş, beyaz tayflar kömür karalığındaki kemik parçasının köşelerini daha belirgin, ucu kanlı kökünü ise daha görünmez hale getirmişti. Isınan oda, etimden boğazıma doğru akan kanın ılık tadı, havaya karışan metalik koku, gittikçe daha hızlı kalkıp inen göğüs kafesim…

İnleyerek açtım gözlerimi, terden sırılsıklam olmuş bedenimi yazlık pikenin altından çıkarıp batan gemiden sağ kurtulduğuna şükreden bir kazazede gibi yatağın ortasında oturdum. Nefesim hâlâ hırıltılı, kalbim gürültülüydü. Dilim damağıma yapışmış, ağzımın içi deniz suyu yutmuşum gibi kurumuş, boğazım soğukta koşmuşum gibi tahriş olmuş, alnımdan inen ter damlaları gözlerimi acıtır hale gelmişti.  Kafamı yukarı çevirip, yastığa doğru sıcak hava üfleyen klimaya beni arkadan bıçaklamış bir dosta bakar gibi baktım. “Lanet olası şey!” dedim sesli bir şekilde. Akşam yatarken bir şeylerin ters gideceğini, tuhaf sesler çıkaran bu aletin gecenin bir vaktinde beni uyandıracağını tahmin etmiştim zaten. Bu otelde yüzlerce oda vardır, vere vere bana bunu mu vermişler. Havaalanında başlayan talihsizlik, otel odasında devam ediyordu gudubet çehresini göstermeye. Yataktan doğruldum, sol yanımı boydan boya kaplayan pencereden Şanghay’ın rengârenk silueti yansıyordu içeriye. Odanın beyaz tavanında kıpraşan mavi yeşil ışıklar ihtirasla sevişen genç bir çifti andırıyordu adeta.  Yüksek binalar, binaların tepelerinde okuyamadığım Çince karakterler, aşağıdan yukarıya doğru tutulan ve gökyüzünün lacivertinde sessiz sedasız kaybolan sarı ışık demetleri, yolun ortasında bekleyen bir arabanın açık unutulmuş sinyal lambası, sisli havanın şehrin ışıklarından nasiplenemediği yerlerde bir görünüp bir kaybolan hayalet yapıların ürkütücülüğü… Çalışma masasının üzerindeki lambanın düğmesine tam basacaktım ki son anda vazgeçtim. Zaten yeteri kadar ışık vardı içeride, şehir ayaklarımın altında bir pilli bebek gibi çırpınıyor, gözlerini kırpıştırarak ağlıyordu. Terden ağırlaşmış atletimi çıkarıp, birkaç defa silktikten sonra tekli koltuğun üzerine yaydım, faydadan çok zarar veren klimayı kapattım. Pencereyi açmak için bir mandal aradım ama bulamayınca çok da inat etmedim. Otuz dördüncü kattaki bu odanın pencerelerinin müşteriler tarafından açılmaması için gerekli önlemler çok büyük bir olasılıkla alınmıştır. Ahh bu binlerce yıllık bilgelik, ahh her yanımızı saran koruyucu bakışlar, ahh telefonumu bana düşman eden teknolojileri peşime salan kurtboğanlar… 

Masanın köşesindeki dosyayı aldım, yarın yapacağım sunumun notlarının sayfalarını çevirmeye başladım. Kapaktaki “Asya ve Avrupa’da Uygulanan Dikey Kentleşmenin En Güzel Örnekleri” başlığı zor da olsa okunabiliyordu dışarıdan gelen ışıkla. İlk sayfayı çevirip, powerpoint yansılarının karelere bölünmüş içeriğine göz diktiğimde aklıma az önce gördüğüm rüya geldi. Türkiye’de olsaydım ve bu rüyayı ablama anlatsaydım ne yapardı acaba ablam? Herhalde dehşete kapılır, ardından da dehşete kapılmışlığını perdelemek için söylenebilecek en kolay ifadeyi sarf ederek konuyu kapatırdı: Hayırdır inşallah. Üç yıl önce ölmüş olan annem ise aynı durumda olsaydı, hiçbir duygusunu saklama ihtiyacı duymaksızın hemen dualara başlar, bunun kötüye işaret olduğunu ima eden örneklerle rüyayı baştan sona tabir etmeye kalkardı. Ona rüyaların geleceğin habercisi değil geçmişin birer tortusu olduğu gerçeğini izah edemezdim. İzah etsem anlamayacağından değil, aynı basitlikte alternatif bir inancı ortaya koyamayacağım için! “Hayır anne, modern nörolojinin rüyalara bakışı seninkisine benzemiyor, Freud’un psikanaliz kuramının bu konuda alacağı tavır şöyle farklı olur anne.” gibi sözler söyleyip hem kendimi hem de onu gereksiz yere yoramazdım. Annem kendi kendisine konuşur, aklına gelen sureleri ve duaları mırıldanarak okur, ettiği dualardan sonra havaya ya da yüzüme üfürür, endişeli gözlerle benim vurdumduymazlığımı izler ve bu gidişle sonumun hayırlı olmayacağını ima eden yarı tehditkâr yarı azarlayıcı laflar ederdi. İlerleyen günlerde de başımıza gelen ilk kötü olayı –bir akrabanın ölümü, aileden birisinin akla hayale gelmez bir kazada yaralanması, babamın ya da abilerimden birisinin işlerinin kötü gitmesi- benim rüyama bağlar, yapmış olduğu yorumun tutarlılığına ve geçerliliğine bir kat daha inanır, bir yandan imanı tazelenmiş bir şekilde gündelik yaşantısına devam ederken bir yandan da rüyayı ve neticesini girdiği her ortamda anlatırdı. Ben de tüm bu gelişmeleri derin bir pişmanlıkla izler, yüzyıllardır üstesinden gelemediğimiz batıl inanç bağımlılığımızın nasıl olup da yirmi birinci yüzyılda hâlâ insanların hayatında bu derece önemli yer tuttuğunu kendime sorar, küpüne zarar vermekten zevk alan kızgın sirke gibi öfkeme yenilir ve içine düştüğüm bu öfke-zevk sarmalından çakma aydınlara yakışan türden ikircikli bir gurur duyardım.

Dosyayı masaya bırakıp elime telefonu alıyorum. Sunumu bir şekilde yaparız, dinleyicilerin çok da meraklı olacaklarını sanmıyorum benimkisi gibi genel bir konuya. Zaten yazmış olduğum makale katılımcıların erişiminde olacak. İsterlerse alır okurlar, sorularını da e-postayla gönderirler. Bu şekilde gerçek anlamda konuyla ilgilenenleri de tanımış olurum. Ben şahsen bu tip akademik konferansların bilgi alışverişi adına bana bugüne kadar bir faydası olduğunu görmedim. Fayda denilebilirse eğer, adlarını makalelerden duyduğum araştırmacılarla yüz yüze gelmek ve kısa da olsa bir dostluk kurmak her iki taraf için de iyi oluyor. İleride birlikte çalışma ya da ortak araştırma alanları açmak gibi konularda ilk adımı atmayı kolaylaştırıyor bu kısa dostluklar. Bir de tabii gidilen şehri görmenin, gezmenin güzelliği var. Daha önce New York’tan Viyana’ya, Kahire’den Moskova’ya pek çok dünya şehrini bu konferanslar sayesinde gezebildim. Yoksa akademisyen maaşıyla, İngiltere’de yaşıyor olsan bile, insan neye para yetiştirebilir ki! Çin’e ilk gelişim bu, dolayısıyla Şanghay’a da! Tüm o şatafata ve renk cümbüşüne rağmen benim için çok hoş bir başlangıç olmadı. Havaalanındaki gereksiz sorgulama aklıma her geldiğinde sinirleniyorum, elim ayağım birbirine karışıyor, göğüs kafesime kocaman bir yaralı hayvan tıkılmış gibi nefesim daralıyor. Düşünmemeye, kafamı başka konulara verip düşüncelerimi dağıtmak istiyorum ama yaşadığım o yarım saatlik küçük düşürülme bir şekilde buluyor beni, buluyor ve esir alıyor zihnimin tüm işlevlerini.

-          Telefonunuzu alabilir miyim?

Böyle demişti camekânın arkasındaki memur, değil mi? Ben üzerinde Türkiye Cumhuriyeti yazan kırmızı kaplı pasaportumu kadın memura verince hemen yanında bir başka polis memuru belirmişti. Pasaportun kapağını kaldırmamıştı bile kadın memur, hemen yanında beliren diğer memura bir şeyler mırıldanmıştı. Kısa boylu, orta yaşlı, omuzları yıldızlı olan bu memur diğerlerinin amiri olmalıydı. Sanki bekliyorlardı benim varmamı, uçaktaki yolcuların adlarını tek tek kontrol edip, beraber yolculuk ettiğim diğer iki akademisyen arkadaşın arasından beni çekip çıkarmışlardı. “İşte beklediğimiz yolcu geldi amirim, şimdi ne yapacağız?” diye soran tavırlarla, gözlerini benden kaçırarak konuşuyordu. Ben ise durumun ciddiyetini henüz anlamamıştım tam olarak. Benden önce geçip giden iki arkadaşımın bagaj bandının kenarında mı yoksa yolcu karşılama bölgesinde mi beni bekleyeceklerini merak ediyordum.

-          Beni takip edin lütfen.

Pasaportum onun elinde, kontrol noktasından geçip arka taraftaki, etrafı camekânla çevrili geniş kabine gitmiştik. Pasaportumu içerideki memura uzatıp uzaktan izlemeye başladı bu amir. İçerideki memur sormuştu bu soruyu. “Telefonunuzu alabilir miyim?” Anlamamıştım, acaba uçuş kartını ya da vizemi mi sormuştu? Her ikisinin de pasaportun içinde olduğunu söyledim. Soruyu tekrar etmişti sonrasında, gülen gözlerle beni baştan aşağıya süzerek. “Neden?” dedim kısık bir sesle. “Ben bir akademisyenim ve beş günlük bir ziyaret için buradayım. Telefonumla ne işiniz olabilir?” Sandığımın aksine aynı güler yüzle yanıtladı beni. “Standart bir prosedür bu. Rastgele seçiyoruz yolcuları, telefonlarında yasa dışı bir şey var mı diye kontrol ediyoruz. Endişelenmenize gerek yok.” Elini aramızdaki kemer şeklindeki camsız aralığın içine sokmuş, talepkâr bir işaretle telefonu beklediğini ifade ediyordu. Yüzündeki gülümseme bir nebze silinmiş, yerini zorla oraya yerleştirilmiş resmi bir ciddiyete bırakmıştı. “Endişelenmiyorum zaten” dedim sesimi hafiften yükselterek, “telefonumda yasa dışı bir şey olmadığına eminim ama en az bunun kadar kendime ve aileme ait özel fotoğrafların, videoların ve dosyaların olduğundan da eminim. Ya onları kopyalarsanız, ya özel hayatımın gizliliğini ihlal ederseniz? Hem ortada benim hakkımda kuşku uyandıracak en ufak bir kanıt bile yokken neden telefonuma bakmak istiyorsunuz?”

Camekânın öteki tarafındaki memurun yüzündeki, “Yerim senin özel hayatını!” anlamına geldiği apaçık olan gülümseme geri gelmişti. Sanki beni endişelendiren şeylerin gereksiz olduğuna gönülden inanmış ve “siz yabancılar da amma nazlı oluyorsunuz, kim ne yapsın sizin özel hayatınızı” diyen bir iç sesle kendi kendisini eğlendirme yoluna girmişti. Bir yandan da amirine Çince bir şeyler söylüyordu. Ben ise bu sırada telefonumu cebimden çıkarmış, elimde tutuyordum.

-          Telefonunuzu vermezseniz ülkeye giriş için gereken mührü pasaportunuza işleyemeyiz.

En son söylemesi gereken şeyi daha konuşmanın başındayken söylediğine göre, o neşeli yüzün altında, devletin gücünü arkasına almış mağrur bir memurla karşı karşıya olduğum kaçınılmaz bir gerçekti. İsteksizce telefonumu uzattım. Camekânın arkasındaki görevli telefonumu alır almaz bir kabloyla benim telefonumu masasının üzerindeki siyah bir kutuya bağladı. Bir yandan işini yapıyor bir yandan da kıs kıs gülerek kendi kendine konuşuyordu.

-          Çok sürmez, biraz sabırlı olun lütfen.

-          Çok süreceğinden değil, özel hayatıma ait bilgileri benden alıp benim asla izin vermeyeceğim amaçlar için kullanacağınızdan endişe ediyorum.

Söylediklerimi anlamamış gibi baktı yüzüme. Önemli bir şey söyleyecekmiş gibi derin bir nefes aldı ama tek bir kelime etmeden siyah kutunun üzerindeki tuşlara basmaya kaldığı yerden devam etti. Sonra başını tekrar kaldırdı.

-          Dilerseniz arkanızdaki sandalyelerden birisine oturabilirsiniz.  

Arkama döndüm. Duvar kenarına konmuş üçlü metal sandalyelerden birisine oturdum. Oturur oturmaz da yanımda beliren omzu tüfekli genç askeri fark ettim. İçimden “Oha!!!” diyordum ama dışımdan hiçbir şeyi belli etmemeye, hatta onu görmezden gelmeye çalışıyordum. Aklım en son söylediklerime takılmıştı. Ben de pek inanmamıştım telefonumun içeriğinin ilgisiz işler için kullanılabileceğine ama yine de elimde kalan son bahane olarak bu lafları sarf etmem gerekiyordu. Telefondaki fotoğrafların hemen hepsi aile, iş ve gündelik hayatla ilgiliydi. Kim ne yapsındı Leicester Üniversitesi’nin kasvetli kampüsündeki dev ağaçların, Cem’in pudralı poposunun ya da Kate’in geçenlerde bana aldırdığı gece lambasının fotoğrafını? Kitaplar ve e-postalar desen hepsi yine ya aileyle ya da akademik çalışmalarla ilgiliydi. En son ne zaman şehir ve çevre planlaması dışında bir kitap okuduğumu hatırlamıyorum bile! Ne tek bir uygunsuz içerik vardı ne de özel statüsünün için doldurabilecek nitelikte kişisel bir şey. Zaten itiraz ettiğim nokta içeriğin ele geçirilmesi değildi, maruz kaldığım mesnetsiz ve haksız muameleydi. Rastgele seçilmediğimi, pasaportun kapağındaki ay yıldızdan dolayı potansiyel terörist kategorisine düştüğümü anlamam için dahi olmam gerekmiyordu. Alışageldiğim kültürde bir insanın telefonunun içeriğine bakmak, o insanın özel hayatına tecavüz etmek anlamına geliyordu ve tanıdığım herkes bu duruma en az benim verdiğim kadar tepki verirdi. Hakkında en ufak bir suçlama olmayan bir insana, geçmişinde hiçbir suça karışmamış bir akademisyene yapılacak şey miydi bu?

-          İşleminiz bitti, buyurun telefonunuzu.

Telefonu bana, pasaportumu amirine uzatmıştı. Amir, camekânın arkasındaki görevliye Çince bir şeyler söyledikten sonra bana kendisini takip etmemi söyledi. Oturduğum yerden kalktım ve telefonumu alıp arka cebime koydum. Amirin peşinden Çin maceramın başladığı noktaya, pasaportumu uzattığım kadın memurun önüne geldik. Kadın memur, hiçbir şey olmamış gibi pasaportumu aldı, önündeki bilgisayarda tarattı ve çok kısa bir sürede mührü vurup bana geri verdi. Ben önümde açılan turnikeden geçip –karnımın hizasına gelen müşteri memnuniyeti anket düğmelerinin en düşük numarasına en az beş defa bastıktan sonra- yürüyen merdivenlere doğru ilerlerken, içimde biriken bol köpüklü dev dalgalar kıyıyı dövmek için uygun zamanı bekliyorlardı. Bir ara geriye dönüp kavga çıkarmayı, bağırıp çağırmayı, şahsıma ve şahsımın üzerinden pasaportumdaki ay yıldıza yapılan bu hakaretin hesabını sormayı düşündüm ama içimdeki akl-ı selim beni yoluma devam etmeye, hiçbir şey olmamış gibi önümdeki beş günlük zamanı elimden geldiğince güzel bir şekilde geçirmeye ikna etti. Hem mutlaka benden önce başkaları da benzeri, hatta daha kötü muamelelere maruz kalmışlardır sınır kapılarında. Haksızlığa uğrayan tek kişi ben değildim ya, kim bilir dünyanın diğer sınır kapılarında kimlere ne sıkıntılar yaşatılıyordur! ABD’nin Türkleri özel odalara çekip, saatlerce, hatta bazen günlerce beklettiğini duymuştum New York’a gitmeden önce. Tek şeritli yolda ağır ağır ilerleyen bir tırın arkasında kalmış gıcır gıcır Ferrari’nin havalı şoförü gibi sızlanmamın bencillikten başka bir açıklaması olamazdı, değil mi?  İşte bu ikna olmuşluğum, yani bir yanımı kesip gururumu ayaklar altına alışım ya da tam anlamıyla sükûnetin verdiği güvenceye kendimi bırakamayışım gecenin bir yarısında benden intikam alıyordu. Yıldız gibi parlayan beyaz gözlerini gözlerime dikip “Sen istediğin kadar teskin et kendini, istediğin kadar inandır her şeyin yolunda olduğuna. Zelzeleye neden olan kayalar yerin kilometrelerce altında yatarlar ve hareket etmeye bir başladılar mı hiçbir güç onları durduramaz.  Sallanan, yerinden çıkmak isteyen, kenarları bıçak gibi keskin, içi çürük yumurta gibi kokuşmuş bir dişin uykunu delik deşik etmesinin nedenini şimdi anlıyor musun?..

Telefonu masanın üzerine geri bıraktım. Zaten bir işe yaramıyor, ne Google çalışıyor ne de Whatsapp! Bedavaya indirdiğim VPN servisi de bir türlü bağlanamadı, tepedeki ok kuyruğunu kovalayan yavru kedi gibi dönüp duruyor olduğu yerde. Keşke bölüm başkanını dinleyip kısa süreli bir VPN satın alsaydım. Böylesi çok zor oluyormuş! Alışmış olduğum uygulamalara erişememek kötü ama daha da kötüsü bu uygulamalardan bazılarının yarım yamalak çalışması. Örneğin Whatsapp! Oteldeki kablosuz internete bağlandığımdan beri telefonun sol üst köşesinde bildirim var, tıklayınca Whatsapp’in yeşil logosunun yanında “Yeni bir mesajınız olabilir.” yazısı çıkıyor. Onun üzerine tıklayınca açılmıyor mesaj, bekliyor bekliyor bekliyor ve duruyor. En üstte Kate’in ben Londra’dan uçağa binerken gönderdiği “İyi uçuşlar.” mesajı var. Sonrasında ne gelen var ne giden. Bagaj bandının kenarında beni bekleyen akademisyen arkadaşlarımdan birisinin dedikleri geliyor aklıma. “Bence onlar senin telefonundan bir şey almamışlardır, tam tersine telefonuna bir şey eklemişlerdir. Böylece Çin’deyken attığın her adımı, yazdığın her mesajı, girdiğin her sayfayı, izlediğin her videoyu, iletişime geçtiğin her kişiyi görebilecekler.” Gülüp geçmiştim –hem konuyu uzatmamak hem de çabucak bu deneyimi unutmak için- ama şimdi düşününce pek de uçarı gelmiyor dedikleri. Belki de bu yüzden gülüyorlardı benim ağzımdan çıkan özel hayatın gizliliği saçmalıklarıma. Adamlar geçmişimle değil, geleceğimle ilgileniyorlar. Bugüne kadar yaptıklarımla değil, bugünden sonra, özellikle de Çin toprakları içindeyken yapacaklarımla alakalılar.

Oturduğum yerden kalkıyorum. Terden ıslanmış kolum ve sola yasladığım karnım koltuğun plastik kaplı köşesine yapışmış, belim uzun süredir farkında olmadan yüklenmemden dolayı hafiften tutulmuş. Odanın içerisinde dolanıyorum, ablamın böyle zamanlarda kullandığı benzetmeyle, adeta kabız bir eşek gibi… Odanın kapısını açsam otuz saniyeye kalmaz alarm ötmeye başlar, resepsiyonu arasam derdimi anlatana kadar bir yığın sıkıntı çekeceğim. En iyisi geçici bir çözüm bulup sabahı etmek. Şunun şurasında iki saat sonra güneş doğacak, ben de duş alıp kahvaltıya inerim. Masanın altındaki ufak buzdolabının kapağını açıyorum. Diğer zamanlarda farkına bile varmadığım soğuk hava yüzüme ve göğsüme çarpıyor. Tamam diyorum içimden, işte bu!

Buzdolabının önüne oturuyorum. Kapağın kapanmasıyla itilip içerinin ışığını söndüren düğmeye elimle basıp, kenarına ufak bir kâğıt parçası sıkıştırıyorum. Böylece buzdolabı, kapağının açık kaldığını fark edemeyecek, alarmını çalmayacak. Ne kadar da kolay makineleri kandırmak! Sırtımı masanın bacağına dayıyorum, yüzümü ve göğsümü hafiften de olsa buzdolabına doğru çevirip ayaklarımı yatağa doğru uzatıyorum. Bu şekilde uyuyamayacağımı bilsem de canlı canlı fırına verilmiş tavuk olma kâbusundan kurtulduğum için sevinçliyim. Gözlerimi kapatıyorum, taksiyle otele gelirken Antropoloji bölümünden John ile yaptığımız konuşmalar düşüyor kelime kelime aklıma.

-İstersen elçiliği ara, şikâyet et.

- Kimi?.. Yani kimi şikâyet edeyim?

- Havaalanındaki memurları. Maruz kaldığın muamele yasal değil bence. Belki elçilik bir şey yapar, keyfi uygulamaların sorumlularını üst mercilere bildirir. Ne bileyim işte; uyarır, vatandaşlarımıza bunu yapmanıza hakkınız yok der, suça dair en ufak bir kanıtınız yokken bir vatandaşımızın telefonuna bakamazsınız der.  Normal olmayan bir şey var senin durumunda, bunu inkâr edemezsin.

- Ha ha, dalga mı geçiyorsun sen? Neyin normal neyin normal olmadığını sen ben değil, ülkenin sahipleri belirler, öyle değil mi? Ayrıca elçiliğin bu tip sorunlarla ilgileneceğini hiç sanmıyorum. Diyecekleri en olumlu şey, “Geçmiş olsun Selim Bey. Yapabileceğimiz bir şey yok maalesef. İstemezlerse sizi ülkeye hiç almayabilirlerdi. Kendinizi şanslı görün. Vizesi olduğu halde kapıdan çevrilen vatandaşlarımız oluyor bazen.”  

- Oluyor mu gerçekten?

-Bilmem, olmasa bile elçilik bana oluyor der büyük bir olasılıkla. Bana kendimi daha iyi hissettirmek için. Kaybedecekleri ne var ki? Hem, beni çırılçıplak soyduktan sonra, kadın polislerin de olduğu bir odada yüzümü duvara çevirtip kendilerine doğru domaltmadılar ya!

- Ne? Bu da nereden çıktı? Ne çırılçıplağı, ne domaltması?

- 1960lı yıllarda Almanya’ya göç eden Türk işçilere yapmışlar, hastalıkları var mı diye kontrol etmek için adamları havaalanlarının karantina odalarına götürüp çırılçıplak halde incelemişler. Şimdiki durumla ilgisi yok ama yine de...

- Gerçekten de ilgisi yokmuş.

- Boş verelim bence, seyahatin tadını çıkarmak istiyorsak bu tip ufak pürüzleri kafaya takmamayı öğrenmemiz gerekir. Öyle değil mi Kevin? Sen hak veriyorsun bana değil mi?

Kevin ön koltukta, hafif sızmış, başı göğsünde, sakallı çenesi emniyet kemerine sürtüyor araba sallandıkça. Ne hakkında konuştuğumuzdan bile habersiz. Beni duyunca gözünü bir karıncanın içine sızabileceği kadar aralıyor ve belli belirsiz bir sesle mırıldanıyor.

- Telefonundaki o saçma sapan müzikleri keşfederlerse oteli basıp seni sağır olana kadar dövebilirler. O durumda seni tanımadığımı iddia edebilirim.

John gürültülü bir kahkaha atıyor Kevin’in alaycı laflarına. Ben de gülmek istiyorum ama ortasına taş konmuş bir çarşafın gerginliği derecesinde her an yırtılmaya hazır bir halde olduğum için kendimi frenliyorum. John gülmesi geçtikten sonra kaldığı yerden devam ediyor.

- Böyle bırakacaksın yani, telefonuna casus bir program yüklemiş olabilirler. Bence o telefonu ya hiç kullanma ya da en kısa zamanda format attır.

Artık iyice sıkılmıştım. John’un bu derece ısrarcı olması haksızlığa uğradığım ve yardıma muhtaç olduğum sanısını güçlendirmekten başka bir işe yaramıyordu. Oysa ben, başıma gelen şeyin ne olduğuna tam anlamıyla bir ad bile verememiştim. Boğazımı temizleyip, sesime yalancı bir resmiyet kazandırarak söylemiştim son cümlemi. 

- Unutmak istiyorum tüm bu olanları, Dr. McCooper. Anlamıyor musun? Ne olduysa oldu, abartmamak lazım. Sonuç olarak sınırı geçtim ve Çin topraklarındayım. Tadını çıkarmalıyım. Topu topu beş günümüz var Şanghay’da. İlk iki gün üniversitede geçecek. Kalan üç günde de gezeceğiz. Böylesi saçma bir muameleden dolayı mahvetmek istemiyorum programımı. Ne olduysa oldu, suçlu değilim ki kaygılanayım. Kapatalım bu konuyu bence, üzerinde durulacak bir şey değil. Kapatalım ve bir daha açmayalım. Tamam mı?

Ben bile inanmamıştım bu son söylediklerime ama kendimden saklamak istediğim şeylerin başkalarının diline dolanması, onların sorunu haline gelmesi ve onların çözüm konusunda en az benim kadar kafa yormaları hiç de istemeyeceğim şeylerdi. Yüzümü cama çevirip caddeleri ve insanları izlemiştim, bir yandan camda belirip kaybolan yüzümün yansımalarına aldırış etmemeye çalışarak. Gömleğini göbek kısmından kaldırıp şişman karnını göstere göstere yürüyen orta yaşlı adamları, motosikletinin üzerine boylu boyunca uzanıp uyuyan yaşlı bir amcayı, bir dükkânın önünde atılan havai fişeklerin ve çatapatların neden olduğu yoğun dumanı, iki eliyle tuttuğu torununu kaldırımdaki çöp kutusuna işeten nineyi, parklarda toplanıp dans eden uzun etekli kadınları hem büyük bir ilgiyle hem de derinlerde gizlediğim bir endişeyle izledim. Sanki Şanghay’ın ilk bakışta ilginç gelen bu görüntüleri ben göreyim ve hayran kalayım diye serilmişti gözlerimin önüne. Sanki bu renkli film, sadece ve sadece benim seyircisi olduğum bir sinemada gösteriliyordu. Her şey, şimdi aklıma gelmeyen diğer tuhaflıklarla beraber, gizemli bir unutturma ve üzerini kapatma kumpasının bir parçasıydı. İşe de yaradı, en azından sabahın üçünde gördüğüm o rüyayla uyanana kadar gayet güzeldi her şey.

Buzdolabının soğuğundan ayaklarım da nasiplensin diye bacaklarımı dizimin altından büküp gövdeme doğru çekiyorum. Eğer sabaha kadar Kate’den bir haber alamazsam paraya kıyıp normal telefonla arayacağım onu. Oğlumdan ayrı kalmanın bu kadar zor olacağını hiç düşünmemiştim. Beş gün ayrı kalmak zaten yeteri kadar üzerken beni bir de üzerine bu hastalık. Nohut tanesinin üzerine yüz kat ipek çarşaf serilmiş de ben bu çarşafların üzerinde uykusuz kalmışım gibi bir şey bu! O nohut orada durdukça ne ipeğin ne de yüz kat çarşafın benim için bir anlamı var. Şimdi telefon etsem mi diye bir soru hızlıca geçiyor aklımdan. Leicester’da saat akşam sekiz civarı olmalı. Yemek yemişlerdir, anne oğul salondaki üçlü kanepede oturmuş oyun oynuyorlardır. Tabii Cem’in öksürüğü daha da azmamışsa.

Yerimden kalkıp yatağın başına oturuyorum. Sırtımın arkasına bir yastık koyup, yanımdaki lambayı açıyorum. Bir süre bakışıyoruz aletin üzerindeki tuşlarla. Olduğum yerde dönüp otel dışındaki bir yeri aramam için gerekenleri okuyorum, telefonun yanına konmuş PVC kaplı kâğıttan. Çevireceğim numaralardan emin olduktan sonra telefonu elime alıp kucağıma koyuyorum. Elimi telefonun ahizesine değdirir değdirmez, sanki benim niyetimi anlamış gibi çalmaya başlıyor alet. İçimde evirip çevirdiğim, şekilden şekle sokup tanınmaz hale getirdiğim tereddütler bir anda şaşkınlığa dönüşüyorlar. Kim olabilir bu saatte? Herhalde “Klimanız bozulmuştur, gelip tamir etmemizi ister misiniz?” diye sormak için resepsiyondan aramıyorlardır. Belki de havaalanındaki polisler telefonumda benim bile varlığını hatırlamadığım yasa dışı bir şey buldular. Yola çıkmadan bir gün önce cep telefonuma 20. Yüzyıl Çin Tarihi’nin anlatan İngiliz bir tarihçinin kitabını indirmiştim. Bu yüzden sorun çıkarırlar mı bana? Kitabı okumadım bile, önsözü okurken sızmıştım uçakta. Yok, kitap olamaz bu durum. Öyle olsaydı odayı aramazlar, kapıyı çalarlardı. Belki de Cem’in durumu kötüleşti, Kate dayanamadı…  Merakla, ama daha çok korkuyla açıyorum telefonu dördüncü çalışında.

- Alo

Tuhaf bir sessizlik, sonrasında anlamsız bir hışırtı duyuyorum. Sanki birileri zımpara kâğıdıyla karşı tarafın telefonunu ovuyor.

- Alo, kiminle görüşüyorum?

- Selim, sensin değil mi?

Ses gittikçe güçleniyor. Konuşmak istemediği halde zorla konuşturulan, fidye için kaçırılmış ve kafasına silah dayanmış bir genç kadının ürkmüş sesi dolduruyor kulağımı. Sesi de sahibini de çok iyi tanıyor olmam sırtımdan aşağıya soğuk damlalar yürütüyor. 

- Kate?

- Evet benim. Nihayet ulaşabildim sana. Yarım saattir uğraşıyorum resepsiyonla. Ne onlar beni anlayabiliyorlar ne de ben onl… İki defa da yanlış odalara bağladılar.

- Ne oldu Kate? Neden aradın beni? Yoksa Cem’e bir şey mi oldu?

- Hayır, hayır, Cem iyi. Öksürüğü kesildi, az önce uyuttum. Başka bir şey var. Çok önemli bir haber.

- Ne oldu? Anlatsana hemen. Kötü bir haber mi yoksa?

Yine o anlamsız sessizlikle başbaşa kalıyorum. Her yöne çekilebilecek, sonsuza kadar uzayıp kısalabilecek o çıldırtıcı sessizlik. Aralarda hıçkırığı andıran bir ses geliyor ama bunun doğal bir hıçkırık mı yoksa Kate’in ağlarken çıkardığı kesik kesik inlemeler mi olduğunu çıkarsayamıyorum. 

- Odanda mısın? Oteldeki odanda, otelde yani. Saat kaç? Orada saat sabaha yakın olmalı.

- Evet, oteli aradığına göre!

- Ha evet, aklım başka...

- Dörde geliyor saat. Bırak şimdi saati. Ne oldu?

- Tahmin etmiştim. Çabuk uyandın, normalde uykun ağırdır senin. 

- Niye aradığını söyleyecek misin?

Kate’in ağladığından eminim artık. Ağzından çıkan kelimeler sonbahar rüzgârıyla birbirine sürten çıplak dalların takırtısıyla birlikte ulaşıyor kulağıma. Burnunu çekişi uzaklardan geçen bir trenin uğultusu gibi derin, gözyaşları binlerce kilometrelik mesafeyi aşıp benim yanağımı ıslatacak kadar gerçek. 

- Sö, söy, söyleyeceğim, söyleyeceğim tabii de… Ablan aradı.

- Ablam? Benim ablam? Neden?

- Evet, senin ablan. Whatsapp’ten aramış konuşmak için ulaşamamış. Telefonunu aramış, o da kapalıymış. En sonunda bana yazmış. Görüntülü konuştuk.

- Eeee, ne diyormuş?

Burnunu çektiğini, incelen sesini düzeltmek için ikide bir yutkununca boğazında beliren anlık yumruyu, beyaz bir pamuk yumağına dönüşmüş kâğıt mendille yanaklarını sildiğini; çıplak bacaklarımın altında ışıldayan beyaz çarşafın kırışık yüzeyinde, tıpkı bir sinema perdesinde izliyormuşum gibi net bir şekilde izliyorum. 

- Baban hakkındaymış.

- Babam mı?

Bir anda değişiyor kafamdaki tüm felaket senaryoları. Babamla ilgili ne olabilir ki? Yoksa ablamla aralarında yine bir şeyler mi geçti? Olamaz ama, yılın bu vaktinde ablam ya İstanbul’dadır ya da çocuklarıyla güneyde bir yerlerde, iş arkadaşlarından birisinin yazlığında. Babam ise yılın bu vaktinde köyde olmalı. Annemin vefatından sonra köye gitmeyi bırakır demiştik ama bırakmadı, hatta tam tersine elinde olsa kışları da köyde geçirecek. Bacayı yaptırttı, evin altına sağlamlaştırıcı kirişler ekletti, ahırının girişini bizim bahçenin girişinin yanına kaydıran komşuyla yüzyıllar sürecek gereksiz bir kavgayı başlattı… Hem babamın başına kötü bir şey gelmiş olsa buna ne kadar üzülebilirim ki ben? Kate işin bu kısmını bilmiyor tabii ki. Her babayı kendi babası gibi zannediyor; sevecen, şefkatli, diğerkâm. Ona iyi davandı sonuçta, tüm gelinlerine iyi davrandı. Benim çocukluğumdan ve çocukken yaşadıklarımdan bîhaber. Herkesten sakladığımı ondan da sakladım sonuçta. Bilmesin istedim, bende gördüğü zaafları kişisel tarihime bağlamasın istedim. Böylesi bir mağduriyet edebiyatına sığınmaktan hep imtina ettim. 

- Evet, bu sabah köydeki evin çatısını onarmaya çıkmışmış. İnerken ayağı kaymış ve düşmüş. 

- Ne diyorsun sen, Kate?

- Ablanın dediklerini aktarıyorum. Dinle sonuna kadar. Düşünce kafasını duvarın dibindeki büyük taşların birisine çarpmış ve bayılmış. Hemen hastaneye götürmüşler ama ilçeye varamadan, yolda vefat etmiş.

- Kate? Kim götürmüş, neyle götürmüş?

- Bilmiyorum, ne bileyim ben. Onu mu sordum! 

Artık sessizlik sırası bendeydi. Oda üzerime kapanmış, beni içine katıp esiri yapmıştı. Ne diyeceğimi bilemediğim için, kelimelerin yan yana gelerek anlam yarattıklarına dair inancımı yitirdiğim için; ama en çok da kelimelerin; içimden havalanan, gagaları kana bulanmış akbabaları yakalama çabasının hiçbir işe yaramayacaklarını bildiğim için susma sıramın geldiğine karar vermiştim.

- Çok üzgünüm Selim.

- Emin misin, Kate? Ablamın dediklerini doğru anladığını emin misin? Onun İngilizcesi pek…

- Gerçekten çok üzgünüm, Selim.

- Tamam, ben en kısa sürede ablamı arayacağım. İlk uçakla da Türkiye’ye gideceğim.

- Benim de gelmeme gerek var mı? Cenazeye yani, çok bilmem adetlerinizi ama sonuçta kayınpederimdi.

- Onu sonra konuşuruz. Önce bir ablamı arayayım…

-Tamam, iyi bak kendine. Haberdar et beni.

Uzun süre sessiz kaldıktan sonra telefonu kapatmaya karar verdim. Dilim ağzımın içinde sahibini arayan bir köpek gibi dolanmaya başlamıştı. İçimde sessiz bir deprem olmuş, sahile vuran dev dalgalar sadece bedenimi değil dilimi ele geçirmişti anlaşılan. Oturduğum yerde hafiften sola dönüp yastıklardan birisine sırtımı vermeye çalışırken söylenmeden edemedim. “Öldün demek haaa! Seni yaşlı çakal, yaptıklarının hiçbirinin hesabını vermeden basıp gittin bu dünyadan… Sevinsin şimdi ablam!” Tam bu anda dilimin sivri ucu yıllar önce çekilmiş bir dişin bıraktığı boşluğa doğru usulca sokuldu, uzun süre orada kaldı, çıkmak istemedi...